Category Archives: Earthbound

Everything about us that connects us to this “pale blue dot” called the Earth

The Citizen State of Karnataka: ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು

What constitutes citizenship of a state?  Who can be called a “true citizen”? These are questions of global importance today, in a world where every person has multiple identities and when people and populations ebb and flow like never before.  To know what I mean by the word “true” or “truth”, you should read another article on truth.  But, assuming that all of us vaguely understand what “true” stands for, I am going to define 5 categories of people and their traits, and I provide a critique of citizenship statuses in a state like Karnataka (a state within the Indian union).  Any attempt to categorise the human condition will be flawed in some way. Hence, these categories may be objectionable to some people. Please also see that those who object will belong to one of the five categories (or a sixth category if you like). They are free to choose.  

ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಪೌರತ್ವ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡಗಳೇನು? ನಿಜಪೌರ ಯಾರು? ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರಸ್ತುತ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನದೆಂದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ವೇಷಗಳು, ಭೂಷಣಗಳು, ಮತ್ತು ದೇಶಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಂದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.  ನಿಜಪೌರ ಎಂಬಲ್ಲಿ “ನಿಜ”ದ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂದು ನೀವು ಕೇಳಬಹದು.  ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ “ನಿಜ” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಕರ್ನಾಟಕ (ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಇರವು ಉಳ್ಳ) ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂದು ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಧದ ಜನರನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.  “ಮನುಷ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ“ಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಊನವುಳ್ಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.  ಈ ಮಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಕೆಳಕಂಡ 5 ವಿಧದ ಜನರನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಲೋಪ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ,  ಆ ಲೋಪವನ್ನು ಗುರ್ತಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವವರೂ ಸಹ ನಾನು ವಿಂಗಡಿಸಿರುವ 5 ಜನವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುವಂಥವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅವರವರ ಆಯ್ಕೆ ಅವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.  

True Citizen:  He or she is a person who trusts the land he lives in, speaks and transacts in the language of the land, and has no conflicts of interest in matters concerning the welfare of his home land (home state). A true citizen need not be a citizen of Karnataka by birth. He or she need not be fully aware of Karnataka’s history (glories and ignominies of the past).  A long-term permanent resident of Karnataka is a true citizen when he or she genuinely trusts the land and the land also trusts him/her completely (the land is a hold-all phrase for the waters, the air, the forests, the wild life, the languages, and the true citizens of that land).  True citizens always transact in one of the languages rooted in the state.  They pay taxes to the state’s exchequer (if they are taxable), and will uphold state identity and state interests in any situation within India or outside India.  True citizens have immense respect for their environment and they care for their environment (respect for the land is the first Trust Building Measure). They converse with their children in one of the languages rooted in the state they live in. They will ensure their children become fluent users (spoken and written form) of the language of the land. They respect visitors from other states and will go out of their way to help tourists. Those who serve the interests of the home state by being short-term visitors to other states and countries (without harming the place they are inhabiting, without devious schemes), those people will remain true citizens of Karnataka. However, a small number of true citizens may exploit or mistreat temporary visitors and may provide fodder for “national media” to show Karnataka in poor light. Those that damage Karnataka’s public properties (for whatever cause) and cause bodily harm to other residents of the state, do not deserve their “true citizen” status. They must be expunged from the land in an exemplary fashion. 

“ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್” (ನಿಜಪೌರ) ಗುಂಪನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖಾನಿಸಬಹುದು. “ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್ಸ್” ಅಂದರೆ “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”.  ಅಂದರೆ, ಇವರು ತಮ್ಮ ನೆಲ, ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಭಾಷೆ, ಕಾಡು, ಮತ್ತು ಜೀವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಂಬಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅದೇ ತೆರನಾಗಿ ಆ ನೆಲವೂ ಅವರನ್ನು ನಂಬಿರುತ್ತದೆ (ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು “ನೆಲ+ಅನ್ನು” ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಲ್ಲ).  ಕರ್ನಾಟಕ ಮೂಲವುಳ್ಳ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತವನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರು ಆ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಬೇಕು, ಅಥವಾ ಆ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಆಡಿ ಬೆಳದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ.  ನೆಲದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಯಾರೇ ಆಗಲೀ ಆತನನ್ನ ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನ ನೆಲವು ನಂಬುತ್ತದೆ. ನೆಲವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನೆಲ ನಂಬುಗೆಯ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಆ ಗೌರವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರ ನೆಲದ ಪರಿಸರವನ್ನು ಶುಚಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅವಧಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಾಡಿನ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಜನರೂ ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಜನರಲ್ಲಿ ತಾವು ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ವಿಷಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಆಸೆಗಳು ಇರಬಾರದು.  ನೆಲ ನಂಬುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿಗಳು, ಪ್ರವಾಸಿಗಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಅಪಚಾರವೆಸಗಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ತರುವಂಥವರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರು ನೆಲ ನಂಬುಗೆಗೆ ಅನರ್ಹರು.  ಅವರನ್ನು ಅದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡಬಹುದು.  

True Citizen

Permanent Resident:  He or she is a person who has lived in Karnataka for many years and ticks almost all the boxes of eligibility criteria for becoming a True Citizen.  A permanent resident need not be a citizen of Karnataka by birth.  Their forefathers and mothers may have immigrated to Karnataka many decades or hundreds of years ago.  These permanent residents of Karnataka have not only earned their living in Karnataka, would have also learnt to speak and transact in one of the languages rooted in Karnataka. They may converse with their children in their ancestral tongue, but they are likely to encourage their children to learn the local languages, adopt a local-like life and their children will be on their way to becoming true citizens although may never become a true citizen for other reasons. The main reason for permanent residents falling short of becoming true citizens is that they don’t trust the land they are part of. They can’t reconcile the fact that their ancestral root is somewhere else, and deep down, they have conflicts of interest. They struggle (not in public, but within themselves) to be a true citizen of Karnataka because they may rate some other identity (caste, religion, ancestry etc) more highly than their identity as a citizen of Karnataka. They may fail to represent Karnataka when they are in other states within the Indian union or outside India. Despite this, the land values them as its own.

“ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ರೆಸಿಡೆಂಟ್” ಎಂಬ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ “ನೆಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಜನ” ಎನ್ನಬಹುದು.   ಈ ಜನರ ಪೂರ್ವಿಕರು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ, ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರೂ ಸಹ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕರ್ನಾಟಕದವರಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ನೆಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೆಲದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲೂಬಹುದು.  ಆದರೂ, ನೆಲವು ಇವರನ್ನು ನಂಬಿದರೂ ಇವರಿಗೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ತಾವು ಈಗ ಇರುವ ನೆಲದ ಋಣಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಮೇಲೆ (ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ) ವ್ಯಾಮೋಹ ಇನ್ನೂ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಪೂರ್ವಿಕರ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಮತೆ ಇರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇವರಿಗೆ ಈಗಿರುವ ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಗಿಂತ ಆ ಬೇರೆ ಲಂಗರುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ, ಇವರು “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ” ಅಥವಾ “ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್” ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೊರಗಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಿಲುವನ್ನು ಶಕ್ತವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಇವರನ್ನು ನೆಲವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನೆಲವನ್ನು ಇವರು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ.  ಹಾಗಾದಾಗ ಇವರೂ ಸಹ “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”ರಾಗಿ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.    

Permanent Guest (the dangerous breed): He or she can be a type of metic. A metic in ancient Greece was someone who was a long-term resident of a city or a state, economically integrated, but politically and morally separated from the citizenry. Some of these people are very rich, holding influential public and private positions, and may have bought their way (through philanthropy) into societal acceptance. Some of them can be working class, who are getting wealthier and wealth has made them aloof.  Some may have “true citizen” ancestors, but through shear negligence and stupidity, they would have relinquished their identity in pursuit of short-term material wealth and patronage. A few of them can be intellectuals, who feel they are “GLOBAL CITIZENS” but in reality, they are rootless people. In ancient Greece, metics were denied citizenship of the state but in modern Karnataka, these permanent guests of Karnataka assert themselves because they are entitled to citizenship rights as Indians. Permanent guests don’t want to see themselves as loyal to the political and cultural cause of the state they live in. They are happy to drink the water from the rivers flowing in this land. They breath the air here.  But, having lived in Karnataka for many years (decades), a permanent guest never learns to speak or transact in one of the local languages. Permanent guests earn their living in Karnataka, but they do not enjoy any trust with true citizens. They may (or may not) pay taxes in Karnataka and always feel entitled to “their kind of life” anywhere they go within or outside Karnataka. They have business-like concern for Karnataka’s welfare. While most of them stay disconnected from the society they live in, some of them even abuse “true citizens” when the true citizens do not know Hindi, English or any other non-Karnataka language. Extremely rich permanent guests reside in gated-communities in urban areas, i.e., in high rise apartments usually built on lake beds,  or in artificially accumulated colonies of people of similar external origins, or in grand villas built on farm land in city outskirts. Such permanent guests are completely secluded from their societies, living in their own bubble.  The children of privileged permanent guests go to private schools (teaching English and Hindi), which blatantly ignore state value systems. If permanent guests are poor, they work hard when they can, but do not develop any emotional links with the land that has given them jobs. Hence, permanent guests simply use the land they live in.  They never trust the land, and the land will make a mistake if it trusts them. 

“ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಗೆಸ್ಟ್” ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜನರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ “ನೆಲ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಜನ” ಎನ್ನಬಹುದು. ಇವರದು ಬಹಳ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಗುಂಪು.   ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ (ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೫ ನೇ ಶತಮಾನ) “ಮೆಟಿಕ್” ಎಂಬ ವರ್ಗದ ಜನರಿದ್ದರಂತೆ.  ಮೆಟಿಕ್ ಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದುಗೂಡಿದ್ದರೂ, ರಾಜಕೀಯ-ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಬಲದಿಂದಲೇ, ತಮ್ಮ ದಾನ-ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ತಾವಿರುವ ನೆಲಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ಖರೀದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದವರೂ ಇರಬಹುದು. ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಗುಳೆ ಬಂದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಉತ್ತಮಗೊಂಡಷ್ಟೂ ನೆಲದಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಮೆಟಿಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ವೈಚಾರಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು “ವಿಶ್ವ ಮಾನವ”ರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೇರಿಲ್ಲದ ಜನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”ರ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರಬಹುದು.  ಆದರೆ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಓಲೈಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೆಲ ನಂಬುಗೆಯನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಸಮಾಜದ ಮೆಟಿಕ್ ಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಮುದಾಯ ಪೌರತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಈ ಜನ ಕರ್ನಾಟಕದ ಉಪ್ಪು ತಿಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತ ಕಾಯದೇ ಹೋಗುವ ಜನ.  ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಯದೆ ಕೇವಲ ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕರ್ನಾಟಕೇತರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೂ “ನೆಲ ನಂಬುಗೆ”ಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.  ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಾಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿ ತಾವು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು, ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಉಳ್ಳವರು.   ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲವನ್ನು ವ್ಯವಹಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಶಕ್ತರು. ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಜನ ಹಣವಂತರಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗಗನಚುಂಬಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಸಂಕೀರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪಟ್ಟಣಗಳ ಹೊರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ನಾಡಿನವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ತಮ್ಮದೇ ಕಾಲೋನಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೇಸಾಯದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜನರ ಮಕ್ಕಳು ನೆಲದಿಂದ ದೂರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಬಡವರಾದರೆ, ಮೈ ಮುರಿದು ದುಡಿಯುತ್ತಾರಾದರೂ ಅವರ ದುಡಿಮೆಗೆ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟ ನೆಲಕ್ಕಿಂತ ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ನೆಲವನ್ನು, ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಈ ಜನ ನೆಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ನೆಲವು ಇವರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೂ ಇವರಿಗೆ ನೆಲದರಿವು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ (ಬಳಸು ಎಂಬ ಪದದ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ).  ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಗೆ ಇವರೂ ಸಹ ಅರ್ಹರಲ್ಲ.           

Tourist or Temporary Visitor (the Welcome category): United Nations defines tourism as a social, cultural and economic phenomenon which entails the movement of people to countries or places outside their usual environment for personal or business/professional purposes. These people are called visitors and tourism has to do with their activities. A visitor (domestic, international, inbound or outbound) is classified as a tourist (or visitor), if his/her trip includes a few days stay, or a stay for a single day in a non-native place. A temporary visitor is a traveller taking a trip to a destination outside his/her usual environment, for less than a year, for a legitimate purpose (business, leisure or other personal purpose) other than to be employed by a resident entity in the state or place visited. The same rules apply in Karnataka. Anybody visiting Karnataka from any other state within India or any other foreign destination is treated as a tourist as long as they satisfy the above conditions. They enjoy security expected of a tourist (included in their travel insurance) and they will be treated with utmost respect and provided services in English (for leisure only).  Any misadventure by tourists in the land they are visiting is completely their responsibility and they will be liable in a court of law. Minor misdemeanours by tourists will be tolerated (in good faith) by the state, its true citizens and permanent residents. 

ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಷನ್ಸ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವಂತೆ “ಪ್ರವಾಸಿ” ಅಥವಾ “ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿ” ಎಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರುವಂಥವನ(ಳ)ಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೋ, ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುವ ಇವರು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ, ಮತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲ ಈ ಹೊಸ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಂಥವರು.  ಈ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಪ್ರವಾಸೀ ವಿಮೆ ಕೊಡುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನೆಲವನ್ನು ನಂಬುವ ಜನರೂ (ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್ಸ್) ಸಹ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಸಹಕಾರ ಕೊಡಬೇಕು.  ಅವರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಒದಗಿಸಬಹುದು.  ಆದರೆ, ಈ ಅತಿಥಿಗಳು ತಾವು ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಯಾವುದೇ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಅವರೇ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ನೆಲದ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಾರೆ.  ತಿಳಿಯದೇ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಮಾದಗಳನ್ನು ನೆಲವು ಮನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಅಂತಹ  ನೆಲವು ಮಾತ್ರ ನಂಬುಗೆಯ ಜನರನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಸಾಧ್ಯ. 

Fleeting visitor: A person who usually is in any Karnataka airport (duty-free zone) or in international sea waters in the vicinity of Coastal Karnataka. They are not associated with the citizenry in anyway.  International laws and treaties govern their existence.  However, fleeting visitors are still expected to maintain the dignity of the land they are watching or waving at from a distance.   

ಕ್ಷಣಿಕ ಇಣುಕುವ ಈ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಒಳಗೋ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲೋ ನಿಂತುಕೊಂಡು ನೆಲವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವಂಥವರು.  ಇವರಿಗೆ ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಯ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ಇವರೂ ಸಹ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನೆಲವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಗೌರವ ದೃಷ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. 

Advertisements

The Fetish for Giant Statues in Modern Indian Politics

A thousand years ago (in 980 CE), an acclaimed sculptor oversaw the making of a big monolithic statue of Mahaaveera, a Jaina Teerthankara. The 57 foot tall statue has continued to serve its purpose for all these centuries and today it is still sanding strong in Shravanabelagola, Karnataka. Around 500 years ago (in 1528 CE), Emperor Krishnadevaraya of the Vijayanagara Kingdom commissioned the sculpting of a big monolithic statue of Ugra Narasimha, a Hindu deity in Hampi, Karnataka. The statue of Ugra Narasimha (~21 feet in height) was vandalized many times by tyrants but it is still there standing bright amidst Hampi ruins. A giant Buddha statue in Leshan, China (carved in 8th century CE) is still there. The giant statues of Buddha in Bamiyan (7th century CE) that were carved into the natural hill cliffs in Afghanistan were lost under tragic circumstances.

Today in India, central and many state governments are spending millions on tall statues of historical figures. For instance, the central government wants to build a 182 m tall iron statue of Vallabha Bhai Patel, at an estimated total cost of nearly $550 million (Rs 3000 crores). The Maharashtra state government intends to build a 210 m tall gigantic statue of Shivaji spending $280 million (Rs 1200 crores). Now, Andhra Pradesh and Telangana state governments are competing to build two statues of B R Ambedkar (both >100 feet tall). All of these governments are also in a race to outdo one another in misusing people’s money. There are some NGOs and some private consortia that are funding the building of giant statues of religious or spiritual symbolism. Their intentions are also suspect. India is not the only country that is obsessed with Gigantism in statue building.  An internet search will give you a list of at least 50 other statues of such gigantic proportions from all over the world.  It is easy not to overlook that most of these statues have been commissioned and built over the last 15 years. Many countries are in the process of erecting some new statues of incredible size and proportions.

tall statues of the world

Our current political leaders have no idea of what statues can and can’t do. Indian politicians (by and large) do not understand the value of public money anyway. They certainly do not understand the value of visionaries like B R Ambedkar. Sculpting of a Gommateshwara in 10th century CE in hard granite is not the same as casting gigantic pieces of modern metallic or concrete “junk” in 21st century. We cannot compare the artistic grandeur of Ugra Narasimha to modern construction of concrete statues in many places all over the world. There is nothing great about building any big statue that has no aesthetic or technical appeal (be it of Gods or of mere mortals). Building statues is not a challenge with today’s technology and mechanical support but building statues incurs costs without benefits. By entering the rat race of building the tallest statues in the world, India does not suddenly start respecting and practicing the values espoused by its heroes.

Indian politicians are not paying any attention to ancient monuments that are decaying due to decades of neglect.  All they want is to misuse public money to erect some XYZ statue, so that, they get to unveil a piece of tiny slab inscribed with their names on the day of statue inauguration. They don’t realise that building such statues may take many years and the people who started the project will not be in office and may have died, and costs sky rocket by the time the ill-conceived monster comes to life. The fetish for these useless modern colossi is hard to explain. Justifications including the sultry notion of national integration, or the sundry notion of local pride are a façade. These living politicians have no achievements of their own to commission their own statues and sadly, the dead are revived and hung to dry in the open again. Perhaps it is not feasible in a democracy like India to erect your own statue. Some kings, queens and some dictators used to do that in the past. I hope these politicians realise that their names on the parapet are even less durable than these statues themselves.  Indians do not value such statues anyway. The poor state of hundreds of human sized Ambedkar statues (with not-so-shining suits and boots) and thousands of Mahatma Gandhi statues (with broken glasses and shabby walking stick) in the streets and corners all over India serve a grim reminder. It is a different matter as to what concern we have for the modern day Ambedkars. Mahatma Gandhis are extinct anyway.

The Roman colossus of Nero began as Nero, became some other Sun God at some point, and then the statue’s head was replaced to convert him into some other emperor. The same is also true for many temples and monuments, which evolve and become something else through generations. But, some monuments survive and gigantic statues rarely survive. Those that survive and remain endearing to the public are often aesthetically, spiritually, and sometimes technically awe-inspiring. Those that survive are not the “me too” types. We should not forget that the Colossus of Nero probably did not help Nero glorify his legacy, and his statue did not even survive the fall of the Roman empire.

PS: Some of you might be thinking of Ozymandias by P B Shelley (1792-1822).

 

ಶಿವಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟವು ತಿಳಿಸುವ ಸತ್ಯ: Shivagange Hill on Truth

Musings on Truth from Shivagange Hill

The Shivagange Hill (ಶಿವಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟ) is a rocky outcrop (around 800 m above ground level and 1300 m above sea level) in Bengaluru rural district in Karnataka, South India.  These boulders have ancient volcanic origin (are at least 2.5 billion years old) and are some of the oldest geological formations in India.

Shivagange from different angles
ಶಿವಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟದ ಹಲವು ಮುಖಗಳು

We come across situations where different versions of any event or anything are narrated to us by different people. Is truth just a perceived construction of the world by human mind? Is there only one ‘version’ of truth? Here, I wish to use the Shivagange Hill as an example to dissect the problem of truth, wonder whether truth is singular or can we have multiple versions of truth. This is also my attempts to superficially understand prominent theories of truth in philosophical studies.

When viewed from a distance of a few km, the peak of Shivagange appears to us in the form of a bull from one of its faces. When viewed from another side, the hill gives us the impression of an eeshwara linga (a Hindu God). It apparently also gives the impression of an elephant and a snake from other angles and I have not personally seen the hill from all possible angles. Of course, it may appear as other things to people of other faiths or non-faith. There is the correspondence theory of truth, which says that a belief or a notion is true if and only if it corresponds to an existing appropriate entity, i.e., a fact. If there is no such entity, the belief is false. If truth has a corresponding fact, then our perception of a bull or a linga in Shivagange hill must be corroborated with the fact of a large rocky statue of a bull or an elephant. But, any such impression of things that are familiar to us, vanish when we get closer to the hill and if we climb the hill, we will notice that the rocks are just rocks.  Does that mean our perception of a bull (nandi) or of a linga from a distance are false or untruths? What about the views from directions other than these four, from where the hill in all likeliness looks merely like a pile of boulders?

The only fact that is probably verifiable about the Shivagange hill will be that a pile of boulders exists at such and such geographical coordinates and if we go there, we may find it.  So, the hill does exist and it is true that the hill exists.  But whether our notions of a nandi, or a shivalinga from a distance are true or not true are not as easy to address.  Some semanticists and redundancy theorists will find fault with the term ‘true’ itself since the usage of the word ‘true’ does not add anything to our perception of the hill’s existence. But, the word ‘true’ has some weight and it gains importance when we use it in more complex collection of statements about this hill.

The process of getting to the ‘truth’ is more or less formulaic if you are in the field of science. It is like watching a hill from a distance, then making one’s way towards it and finally climbing it. Someone holds a belief that has some tangible evidence based on some observations. In other words, he sees the hill of Shivagange from a distance and sees objects that he is familiar with. He will go there to verify his belief. To do that, he will have to conduct some measurements and experiments.  In some cases, more experiments, and even more experiments are needed under different conditions.  Any opinion or hypothesis gets closer to truth and can become absolute truth (a natural law in this case) when experiments are repeatable and the observations provide no exceptions (assuming theorising and experimenting feed off each other).

It is often assumed that truth is singular, and a scientific method helps us get there.  At any given time, the most formidable and evidence based consensus on anything or non-thing is said to be the closest to the absolute truth we aspire to know.  It is indeed repeatable that you or any number of people who view the Shivagange from different angles, can come to the same conclusion (i.e. the hill resembles a bull, a snake, a shivalinga among other things). If someone makes some  accurate measurements of the boulders in situ, and do some spatial modeling, they may find that a random spatial distribution of rocks have given rise to impression of objects familiar to human imagination (common sense, ah!). Are such perceptions part of an incomplete truth? Are they all part of a coherent whole?  Hmm.

Most of us will probably accept that our knowledge of things around us changes everyday and a small fraction of our beliefs and hypotheses, which we thought were truths, no longer remain true. Truth as an evolving and verifiable consensus at a given instance of time, constitutes the pragmatist’s theory of truth. I find that idea attractive.

Reading: https://plato.stanford.edu/entries/truth/

 

Ambulance chasers

RAF977_ambulance3I have expressed my displeasure about a profession (namely law) and its practitioners (namely lawyers) on a number of occasions on my weblog.  While I respect some of them (with integrity), those with valuable insight into how India’s constitution works, I respect what they do in the name of due process, I cannot stand lawyers who do not have a heart and do not understand what it means to live beyond a list of codes.  I maintain that it is India’s misfortune that most of her politicians are professional lawyers.   They understand the law and they break it conveniently to suit their own purpose.  They make new laws that help them sustain their (often) corrupt and untenable positions.  I respect exceptions.

Among lawyers there are some who are denigrated by other lawyers (who are not any better themselves).  One such rotten category is that of the Ambulance chasers.   The dictionary meaning of the phrase ambulance chaser tells you that he/she is a lawyer who looks for clients at a disaster site (be it accidents, sabotages, or whatever leading to personal harm).  They encourage victims to sue for damages.  They do not help victims out of genuine compassion, rather they actively seek victims who they think are going to fetch high compensation.  Such disgraceful lawyers would not know their clients beforehand and would not care for the victims if they think the compensation is not easy to get.

Having expressed my disgust for such people, now let me come to ambulance chasers amongst us.  Yes.  You heard me right.  There are many among us (non-lawyers), motorists and commuters, who chase ambulances (literally) on the road to overcome traffic jams.  Those of us who have seen Bangalore grow out of proportions, understand traffic jams better than others.  We have also seen some motorcycle riders and car drivers tailing ambulances in busy traffic.  What the hell are they thinking?  Are they going to save a couple of minutes by chasing an ambulance?  I confess that my temperament while riding my cycle or old scooter is not the same as that of a person who has a 500 cc motorcycle or a 2000 cc four-wheel drive.  But, what on earth are they doing by tailing an ambulance and jumping traffic signals with an ambulance?  They are not relatives of the person who is fighting for life, are they?   I have seen this too often and it makes me very angry each time I see it.  Those of us who do this are no different to those lawyers who seek clients at a disaster site.

ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲರ ‘ಶಿಕಾರಿ’: ಸತ್ಯದ ಅಜೀರ್ಣದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ

Shikaari (A novel in Kannada) by Yashavantha Chittala
Shikaari (A novel in Kannada) by Yashavantha Chittala

ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲರ ‘ಶಿಕಾರಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿ.  ಪ್ರಕಟವಾದ ವರ್ಷ ೧೯೭೯ (ಮನೋಹರ ಗ್ರಂಥಮಾಲಾ, ಧಾರವಾಡ).  ನಾನು ಓದಿದ್ದೂ ಅದೇ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನೇ.  ಹಳೇ ಪುಸ್ತಕ,  ಹೊಸ ಓದುಗ. ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲರು ಲೇಖಕನ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಲ್ಲಿ “ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಖ ಸಮಾಧಾನ ತಂದ ಕೃತಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಕನ್ನಡದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಿಮಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಬಹುಶಃ  ಸತ್ಯದ ಅಜೀರ್ಣ ಎಂದೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು.  ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಯಗಳನ್ನು, ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಮರೆಮಾಚುವ’ ಕಲೆಯನ್ನು ನಾವು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತೇವಲ್ಲವೇ?  ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ  ಹೋದಂತೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಔಷಧಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ.  ಒಮ್ಮೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪಾಯಸವಾಗಿ, ತೊವ್ವೆಯಾಗಿ, ಗೊಜ್ಜಾಗಿ, ಹೋಳಿಗೆಯಾಗಿ, ಅನ್ನವಾಗಿ…ಇನ್ನೂ ಏನೆಲ್ಲಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೇರದಿದ್ದರೂ ಬಾಯಿಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡರೆ, ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸುರಿದುಕೊಂಡರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ‘ಶಿಕಾರಿ’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ನಾಗಪ್ಪ (ಉರುಫ಼್ ಪ್ರೊಫ್. ನಾಗನಾಥ) ಅನುಭವಿಸುವ ಮೈಮನ ನವಿರೇಳಿಸುವ, ಮೃದುವಿರೇಚಕ ಸತ್ಯದ ಪರಿಚಯ (ಅಥವಾ ಶೋಧ) ಓದುಗನ ಮೇಲೂ ಗಾಢವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ “ಶಿಕಾರಿ ಯಾರು/ಯಾವುದು?”, “ಶಿಕಾರಿಗೆ ಹೊರಟವರಾರು?ಹೊರತಾದವರಾರು?”, “ಶಿಕಾರಿ ಎಂದರೆ ಏನು?” ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ.  ಅವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೂ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ, ಅಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ  ಹೋಗುತ್ತವೆ.  ಈ ತೆರನಾದ ಬಿಗಿ, ಉತ್ಸುಕತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಉತೃಷ್ಟ ಕಾದಂಬರಿ ಚಿತ್ತಾಲರ “ಶಿಕಾರಿ”.     ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳಿಗೆ ಹೇರಳವಾದ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸುತ್ತಾ, ಅದರ ಜೊತೆ-ಜೊತೆಗೇ ಲೌಕಿಕ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ‘ಶಿಕಾರಿ’ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೇ ಸ್ನೇಹ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

‘ಶಿಕಾರಿ’ಯ ಪಾತ್ರಗಳು ಆಡುವ ಒಂದೊಂದು ಮಾತಿಗೂ ಇರುವ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ತಾರ್ಕಿಕ ನೆಲೆಯು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯಪಾತ್ರ ನಾಗಪ್ಪನ ಮಾತುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.  ಉದಾ:  ನಾನು ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರುವ ಸತ್ಯದ ಅಜೀರ್ಣ ಎಂಬ ಪದಪುಂಜವೂ ನಾಗಪ್ಪನದೇ (ಪುಟ ೨೪೮). ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಸತತ ಧ್ಯಾನದ, ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮದಾಯಕ ತಯಾರಿಯ ಬಲ ಮತ್ತು ಛಲಗಳಿರುತ್ತವೆ.  ಆ ನಿರ್ಧಾರದ ಆಕರ್ಷಣೆಯು ನಮ್ಮ ತಯಾರಿಗೆ ಯಾಗ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.  ಆಗ ನಾವಾಡುವ ಒಂದೊಂದು ಮಾತಿಗೂ “ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರದ ಧಾಟಿ” ಬರುತ್ತದೆ (ಪುಟ ೧೦೮).  ನಾಗಪ್ಪನ ಮನಸ್ಸಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ವಿಶದಪಡಿಸುವಾಗ ಚಿತ್ತಾಲರು ಮಾಡುವ ಅಪೂರ್ವ ಭಾಷಾ ಪ್ರಯೋಗಗಳೂ, ಮಾನಸಿಕ ಅಧ್ಯಯನದ ಹೊಳಹುಗಳೂ ‘ಶಿಕಾರಿ’ಯನ್ನು ಉತ್ತಮದಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮದ ಸಾಲಿಗೆ ಒಯ್ಯುತ್ತವೆ.

ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಒಲವಿರುವವರಿಗೆ ‘ಶಿಕಾರಿ’ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಓದು.  ಜೀವ ವಿಕಾಸವಾದ, ರಸಾಯನ ವಿಜ್ಞಾನದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಇಣುಕು ಹಾಕುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಚಿತ್ತಾಲರು   ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಅನೇಕ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಲೇಖಕರ, ಚಿಂತಕರ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಓದುಗನಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ತತ್ವಬೋಧೆಯ ಅಜೀರ್ಣ ಆಗದ ಹಾಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ.  ಓದುಗರಿಗೆ ಆ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಪರಿಚಯವಾಗಲೀ  ಅಥವಾ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ಓದಾಗಲೀ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ (ನಾನೂ ಯಾರನ್ನೂ ಓದಿಲ್ಲ).  ‘ಶಿಕಾರಿ’ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ,  ಯಾರನ್ನೂ ಅನುಮೋದಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಿಲ್ಲ.   ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ನಾಗಾಲೋಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ,  ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಓಟದ ಆಯಾಸ ಮರೆತಂತೆ ಮಾಡಿಸಿ, ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ-ಲಕ್ಷ ಜ್ಯೋತಿರ್ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಿಸುವ ಅಪ್ರತಿಮ ಬರವಣಿಗೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ‘ಶಿಕಾರಿ’.

ನಾನು ‘ಶಿಕಾರಿ’ಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅದರ ಕಥಾ ಸ್ವಾರಸ್ಯವನ್ನೋ ಅಥವಾ ಪಾತ್ರ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನೋ ಹೇಳುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.  ಅದು ನನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.  ಅದನ್ನು ನೀವೇ ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ.  ನನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆಯೂ (ನಿಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆತುರದ ನಡುವೆಯೂ) ನನ್ನ ನಿಲುವಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಕಾರಿ ನಾನಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ (ಪುಟ ೯೬ ನೋಡಿ).