Category Archives: Kannada

ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪ “ದಾಟು”- ಆಡಿಯೋ ಪುಸಕ್ತದ ಅನುಭವ

ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪ ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಅನೇಕ. ನಾನು ಅನೇಕವನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ.  ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪವಾದ್ದು “ದಾಟು”. ಬೃಹತ್ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಇಂಥ ದಪ್ಪ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂದರೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿಕೆ.  ಆದರೆ ಈ ಸಾರಿ ದಪ್ಪ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ದಾಟಿಸಿದ್ದು ನನ್ನವಳು. ಅವಳು “ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ದಿನವೂ ನನಗೆ (ಅವಳ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ) ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನೂ ದಾಟಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.  ಹಾಗಾಗಿ, ಅವಳು ಹೇಳಿದ “ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ನನ್ನ ಓದು ಓಸಿ ಹೊಡೆದದ್ದು ಆದರೂ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ವಾಸಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. 

“ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ಸತ್ಯಭಾಮಾ. ಓದಿದಾಕೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ.  ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಊರು ತಿರುಮಲಾಪುರ (ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಹಳ್ಳಿ; ಮೈಸೂರು, ಮಂಡ್ಯ, ತುಮಕೂರು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ). ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಪ್ಪ, ಅರ್ಚಕ ವೃತ್ತಿ ಮಾಡುವವ.  ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಚಾಣಾಕ್ಷ ಅಣ್ಣ, ಹೋಟೆಲ್ ನಡೆಸುವವ. ಪುಡಿ ರಾಜಕಾರಣಿ, ಪಾರ್ಟ್-ಟೈಮ್ ಅರ್ಚಕ. ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಫುಲ್-ಟೈಮ್ ರಾಜಕಾರಣಿಯ (ಮಂತ್ರಿ) ಮಗ.  ಸತ್ಯಭಾಮಾಳು ಅವರಪ್ಪನಿಂದ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪೂಜಾ ಕ್ರಮ, ಶ್ಲೋಕಗಳು, ಕೆಲವು ವೈದಿಕ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಕಲಿತಿರುತ್ತಾಳೆ.  ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ.  ಅವರಪ್ಪ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಭಾಮಾಳ ಅಣ್ಣನಿಗೆ.  ಇವಳು ಅವನಿಗಿಂತ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ ಗ್ರಹಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ಉದ್ಧರಣೆ ಹಿಡಿಯುವ ಬದಲು ಸಾರಿನ ಸೌಟು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಒಂದು ಸುಳುಹು ನಿಮಗೆ.  ಕಾದಂಬರಿಯ ಸಾರ ಪೂರ್ತಿ ಇದರಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಆದರೂ ಇದೊಂದು ಆಧಾರ ಕಂಬ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ. 

ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಭಾಮಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾತಿಯವಳು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿರಬಹುದು.  ಆದರೆ ಅವಳ ಪ್ರೇಮಿ ಗೌಡರವನು. ಭಾಮಾಳ ವಿಚಾರಪರತೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಇಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಗುವುದು ಸಹಜ ಎಂದು ಓದುಗ (ಕೇಳುಗ) ಬಗೆದರೆ ಅದು ಸರಿಯೇ. ಸರಳ ಕಥಾ ಹಂದರ ಹೆಣೆದಿದ್ದರೆ “ದಾಟು” ಸಾಧಾರಣ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಸಿನೆಮಾ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭೈರಪ್ಪ ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯ ದರ್ಜೆ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಜಾತಿ ವೈಮನಸ್ಯ, ತನ್ನ ಮೇಲಾಟ, ಇದಿರ ಹಳಿಕೆ, ಇವೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.  ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಸಹ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಹುಪಾಲು ಇದೇ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆ.  ಬೇರೆಯವರು ನಿತ್ಯ “ರಾಜ”ಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವಕಾರ್ಯ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.  ಅವಳು ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳ ಸಹಪಾತ್ರಗಳು ಅಲ್ಲೀವರೆಗೂ ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆ.  ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೋಡುಗಳಿತ್ತು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ.  ನೀವು ಓದಿದಾಗ (ಕೇಳಿದಾಗ) ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಪಾತ್ರದ ಓರೆಕೋರೆಗಳ ಪರಿಚಯ ಆಗುತ್ತದೆ.  ಕೋಡುಗಳಿದ್ದರೂ ಅದು ಓರೆಕೋರೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅಷ್ಟು ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಅಪ್ಪ ಕಾದಂಬರಿ ಬೆಳೆದಂತೆ ಕೊಂಚಮಟ್ಟಿಗೆ “ಸ್ವಂತ ಲೋಕ ವಿಹಾರಿ” ಆಗಲೂ ಸಹ ಜಾತಿಪಾತವೇ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ, ಈ ಜಾತಿ ಪ್ರಪಂಚವು (ಜಾತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎನ್ನಲೇ?) ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ,  ಪ್ರತೀಕಾರ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆವ ರೀತಿಯನ್ನು “ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

Bhyrappa_Daatu“ದಾಟು”ವಲ್ಲಿ ದಲಿತರು (ಅದರಲ್ಲೂ ಹೊಲೆಯ ಮಾದಿಗರು) ಗಾಂಧೀಜಿ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದಾಹರಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.  ಅದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ತಾವೇ ನ್ಯಾಯ ನಿರ್ಣಯ, ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ದಲಿತ ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಸಿಗುತ್ತವೆ.  ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಒಡನಾಟ ಇರುತ್ತದೆ.  ಅವಳಿಂದ ಅವರು, ಅವರಿಂದ ಅವಳು ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುವಾಗ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವಗಳ ನೆನಪು ಬಂದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. 

ನಾನು ಇಲ್ಲೀವರೆಗೂ ನಿಮಗೆ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಬೇರ್ಯಾರನ್ನೂ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಪರಿಚಯಿಸಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಸತ್ಯಭಾಮಾಳಷ್ಟೇ ಗತ್ತು ಉಳ್ಳ, ಅವಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೀವನಾನುಭವ ಉಳ್ಳ (ಸತ್ಯಭಾಮಾಗಿಂತ ಒಂದು ತಲೆ ಹಿಂದಿನವಳು) ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಪಾತ್ರವನ್ನು ಭೈರಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.  ಅದು ಮಾದಿಗರ ಹೆಣ್ಣು ಮಾತಂಗಿ ಯ ಪಾತ್ರ.  ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಪಾತ್ರ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಕೃತಕ ಎನ್ನಿಸಬಹುದು.  ಆದರೆ, ಮಾತಂಗಿಯ ಪಾತ್ರ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸು ಮಿಡಿಯದಿದ್ದರೆ ಆ ಓದುಗ “ದಾಟು”ವುದು ವ್ಯರ್ಥ.   

ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ನಡೆ, ನುಡಿ, ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅವಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಾವುದೇ ಗಂಡು ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ “ದಾಟು”ವುದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.  ಹೆಣ್ಣಾರು? ಗಂಡಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಜಾತಿ ತಿಕ್ಕಾಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ದಾಟಬೇಕಾಗಿರುವ ಕಂದರ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಓದುಗನಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಬಹುದು.  ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾಗಿ ತಾವೇ ನ್ಯಾಯ ಹೇಳುವ ತುಡಿತ ಭೈರಪ್ಪನವರಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಕೇಳುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಅವರು ನ್ಯಾಯಾನ್ಯಾಯ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಭಾಮೆಯೂ ಸಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ, ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.  ಅರ್ಧಬಂರ್ಧ ಉತ್ತರಗಳು ಕೆಲವರ ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.  ಆ ಸಾವುಗಳ ತುಲನೆಯನ್ನೂ ಓದುಗ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಆಂಬೋಣ.  ದಾಟುವುದು ಕಷ್ಟ ಎನಿಸುವ ಮುಂಚೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದರೂ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.  ಓದಿ, ದಾಟಿ ನೋಡಿ. 

ಜೊತೆಗೆ ಇಂದಿನ “ಆಡಿಯೋ ಪುಸಕ್ತ” ಯುಗದಲ್ಲಿ, ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನವಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಸಂತಸ ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ.


Advertisements

The Citizen State of Karnataka: ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು

What constitutes citizenship of a state?  Who can be called a “true citizen”? These are questions of global importance today, in a world where every person has multiple identities and when people and populations ebb and flow like never before.  To know what I mean by the word “true” or “truth”, you should read another article on truth.  But, assuming that all of us vaguely understand what “true” stands for, I am going to define 5 categories of people and their traits, and I provide a critique of citizenship statuses in a state like Karnataka (a state within the Indian union).  Any attempt to categorise the human condition will be flawed in some way. Hence, these categories may be objectionable to some people. Please also see that those who object will belong to one of the five categories (or a sixth category if you like). They are free to choose.  

ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಪೌರತ್ವ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡಗಳೇನು? ನಿಜಪೌರ ಯಾರು? ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರಸ್ತುತ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನದೆಂದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ವೇಷಗಳು, ಭೂಷಣಗಳು, ಮತ್ತು ದೇಶಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಂದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.  ನಿಜಪೌರ ಎಂಬಲ್ಲಿ “ನಿಜ”ದ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂದು ನೀವು ಕೇಳಬಹದು.  ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ “ನಿಜ” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಕರ್ನಾಟಕ (ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಇರವು ಉಳ್ಳ) ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂದು ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಧದ ಜನರನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.  “ಮನುಷ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ“ಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಊನವುಳ್ಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.  ಈ ಮಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಕೆಳಕಂಡ 5 ವಿಧದ ಜನರನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಲೋಪ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ,  ಆ ಲೋಪವನ್ನು ಗುರ್ತಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವವರೂ ಸಹ ನಾನು ವಿಂಗಡಿಸಿರುವ 5 ಜನವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುವಂಥವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅವರವರ ಆಯ್ಕೆ ಅವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.  

True Citizen:  He or she is a person who trusts the land he lives in, speaks and transacts in the language of the land, and has no conflicts of interest in matters concerning the welfare of his home land (home state). A true citizen need not be a citizen of Karnataka by birth. He or she need not be fully aware of Karnataka’s history (glories and ignominies of the past).  A long-term permanent resident of Karnataka is a true citizen when he or she genuinely trusts the land and the land also trusts him/her completely (the land is a hold-all phrase for the waters, the air, the forests, the wild life, the languages, and the true citizens of that land).  True citizens always transact in one of the languages rooted in the state.  They pay taxes to the state’s exchequer (if they are taxable), and will uphold state identity and state interests in any situation within India or outside India.  True citizens have immense respect for their environment and they care for their environment (respect for the land is the first Trust Building Measure). They converse with their children in one of the languages rooted in the state they live in. They will ensure their children become fluent users (spoken and written form) of the language of the land. They respect visitors from other states and will go out of their way to help tourists. Those who serve the interests of the home state by being short-term visitors to other states and countries (without harming the place they are inhabiting, without devious schemes), those people will remain true citizens of Karnataka. However, a small number of true citizens may exploit or mistreat temporary visitors and may provide fodder for “national media” to show Karnataka in poor light. Those that damage Karnataka’s public properties (for whatever cause) and cause bodily harm to other residents of the state, do not deserve their “true citizen” status. They must be expunged from the land in an exemplary fashion. 

“ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್” (ನಿಜಪೌರ) ಗುಂಪನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖಾನಿಸಬಹುದು. “ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್ಸ್” ಅಂದರೆ “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”.  ಅಂದರೆ, ಇವರು ತಮ್ಮ ನೆಲ, ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಭಾಷೆ, ಕಾಡು, ಮತ್ತು ಜೀವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಂಬಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅದೇ ತೆರನಾಗಿ ಆ ನೆಲವೂ ಅವರನ್ನು ನಂಬಿರುತ್ತದೆ (ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು “ನೆಲ+ಅನ್ನು” ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಲ್ಲ).  ಕರ್ನಾಟಕ ಮೂಲವುಳ್ಳ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತವನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರು ಆ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಬೇಕು, ಅಥವಾ ಆ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಆಡಿ ಬೆಳದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ.  ನೆಲದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಯಾರೇ ಆಗಲೀ ಆತನನ್ನ ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನ ನೆಲವು ನಂಬುತ್ತದೆ. ನೆಲವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನೆಲ ನಂಬುಗೆಯ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಆ ಗೌರವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರ ನೆಲದ ಪರಿಸರವನ್ನು ಶುಚಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅವಧಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಾಡಿನ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಜನರೂ ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಜನರಲ್ಲಿ ತಾವು ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ವಿಷಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಆಸೆಗಳು ಇರಬಾರದು.  ನೆಲ ನಂಬುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿಗಳು, ಪ್ರವಾಸಿಗಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಅಪಚಾರವೆಸಗಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ತರುವಂಥವರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರು ನೆಲ ನಂಬುಗೆಗೆ ಅನರ್ಹರು.  ಅವರನ್ನು ಅದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡಬಹುದು.  

True Citizen

Permanent Resident:  He or she is a person who has lived in Karnataka for many years and ticks almost all the boxes of eligibility criteria for becoming a True Citizen.  A permanent resident need not be a citizen of Karnataka by birth.  Their forefathers and mothers may have immigrated to Karnataka many decades or hundreds of years ago.  These permanent residents of Karnataka have not only earned their living in Karnataka, would have also learnt to speak and transact in one of the languages rooted in Karnataka. They may converse with their children in their ancestral tongue, but they are likely to encourage their children to learn the local languages, adopt a local-like life and their children will be on their way to becoming true citizens although may never become a true citizen for other reasons. The main reason for permanent residents falling short of becoming true citizens is that they don’t trust the land they are part of. They can’t reconcile the fact that their ancestral root is somewhere else, and deep down, they have conflicts of interest. They struggle (not in public, but within themselves) to be a true citizen of Karnataka because they may rate some other identity (caste, religion, ancestry etc) more highly than their identity as a citizen of Karnataka. They may fail to represent Karnataka when they are in other states within the Indian union or outside India. Despite this, the land values them as its own.

“ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ರೆಸಿಡೆಂಟ್” ಎಂಬ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ “ನೆಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಜನ” ಎನ್ನಬಹುದು.   ಈ ಜನರ ಪೂರ್ವಿಕರು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ, ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರೂ ಸಹ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕರ್ನಾಟಕದವರಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ನೆಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೆಲದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲೂಬಹುದು.  ಆದರೂ, ನೆಲವು ಇವರನ್ನು ನಂಬಿದರೂ ಇವರಿಗೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ತಾವು ಈಗ ಇರುವ ನೆಲದ ಋಣಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಮೇಲೆ (ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ) ವ್ಯಾಮೋಹ ಇನ್ನೂ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಪೂರ್ವಿಕರ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಮತೆ ಇರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇವರಿಗೆ ಈಗಿರುವ ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಗಿಂತ ಆ ಬೇರೆ ಲಂಗರುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ, ಇವರು “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ” ಅಥವಾ “ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್” ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೊರಗಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಿಲುವನ್ನು ಶಕ್ತವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಇವರನ್ನು ನೆಲವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನೆಲವನ್ನು ಇವರು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ.  ಹಾಗಾದಾಗ ಇವರೂ ಸಹ “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”ರಾಗಿ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.    

Permanent Guest (the dangerous breed): He or she can be a type of metic. A metic in ancient Greece was someone who was a long-term resident of a city or a state, economically integrated, but politically and morally separated from the citizenry. Some of these people are very rich, holding influential public and private positions, and may have bought their way (through philanthropy) into societal acceptance. Some of them can be working class, who are getting wealthier and wealth has made them aloof.  Some may have “true citizen” ancestors, but through shear negligence and stupidity, they would have relinquished their identity in pursuit of short-term material wealth and patronage. A few of them can be intellectuals, who feel they are “GLOBAL CITIZENS” but in reality, they are rootless people. In ancient Greece, metics were denied citizenship of the state but in modern Karnataka, these permanent guests of Karnataka assert themselves because they are entitled to citizenship rights as Indians. Permanent guests don’t want to see themselves as loyal to the political and cultural cause of the state they live in. They are happy to drink the water from the rivers flowing in this land. They breath the air here.  But, having lived in Karnataka for many years (decades), a permanent guest never learns to speak or transact in one of the local languages. Permanent guests earn their living in Karnataka, but they do not enjoy any trust with true citizens. They may (or may not) pay taxes in Karnataka and always feel entitled to “their kind of life” anywhere they go within or outside Karnataka. They have business-like concern for Karnataka’s welfare. While most of them stay disconnected from the society they live in, some of them even abuse “true citizens” when the true citizens do not know Hindi, English or any other non-Karnataka language. Extremely rich permanent guests reside in gated-communities in urban areas, i.e., in high rise apartments usually built on lake beds,  or in artificially accumulated colonies of people of similar external origins, or in grand villas built on farm land in city outskirts. Such permanent guests are completely secluded from their societies, living in their own bubble.  The children of privileged permanent guests go to private schools (teaching English and Hindi), which blatantly ignore state value systems. If permanent guests are poor, they work hard when they can, but do not develop any emotional links with the land that has given them jobs. Hence, permanent guests simply use the land they live in.  They never trust the land, and the land will make a mistake if it trusts them. 

“ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಗೆಸ್ಟ್” ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜನರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ “ನೆಲ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಜನ” ಎನ್ನಬಹುದು. ಇವರದು ಬಹಳ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಗುಂಪು.   ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ (ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೫ ನೇ ಶತಮಾನ) “ಮೆಟಿಕ್” ಎಂಬ ವರ್ಗದ ಜನರಿದ್ದರಂತೆ.  ಮೆಟಿಕ್ ಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದುಗೂಡಿದ್ದರೂ, ರಾಜಕೀಯ-ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಬಲದಿಂದಲೇ, ತಮ್ಮ ದಾನ-ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ತಾವಿರುವ ನೆಲಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ಖರೀದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದವರೂ ಇರಬಹುದು. ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಗುಳೆ ಬಂದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಉತ್ತಮಗೊಂಡಷ್ಟೂ ನೆಲದಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಮೆಟಿಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ವೈಚಾರಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು “ವಿಶ್ವ ಮಾನವ”ರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೇರಿಲ್ಲದ ಜನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”ರ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರಬಹುದು.  ಆದರೆ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಓಲೈಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೆಲ ನಂಬುಗೆಯನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಸಮಾಜದ ಮೆಟಿಕ್ ಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಮುದಾಯ ಪೌರತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಈ ಜನ ಕರ್ನಾಟಕದ ಉಪ್ಪು ತಿಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತ ಕಾಯದೇ ಹೋಗುವ ಜನ.  ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಯದೆ ಕೇವಲ ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕರ್ನಾಟಕೇತರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೂ “ನೆಲ ನಂಬುಗೆ”ಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.  ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಾಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿ ತಾವು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು, ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಉಳ್ಳವರು.   ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲವನ್ನು ವ್ಯವಹಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಶಕ್ತರು. ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಜನ ಹಣವಂತರಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗಗನಚುಂಬಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಸಂಕೀರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪಟ್ಟಣಗಳ ಹೊರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ನಾಡಿನವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ತಮ್ಮದೇ ಕಾಲೋನಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೇಸಾಯದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜನರ ಮಕ್ಕಳು ನೆಲದಿಂದ ದೂರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಬಡವರಾದರೆ, ಮೈ ಮುರಿದು ದುಡಿಯುತ್ತಾರಾದರೂ ಅವರ ದುಡಿಮೆಗೆ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟ ನೆಲಕ್ಕಿಂತ ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ನೆಲವನ್ನು, ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಈ ಜನ ನೆಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ನೆಲವು ಇವರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೂ ಇವರಿಗೆ ನೆಲದರಿವು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ (ಬಳಸು ಎಂಬ ಪದದ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ).  ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಗೆ ಇವರೂ ಸಹ ಅರ್ಹರಲ್ಲ.           

Tourist or Temporary Visitor (the Welcome category): United Nations defines tourism as a social, cultural and economic phenomenon which entails the movement of people to countries or places outside their usual environment for personal or business/professional purposes. These people are called visitors and tourism has to do with their activities. A visitor (domestic, international, inbound or outbound) is classified as a tourist (or visitor), if his/her trip includes a few days stay, or a stay for a single day in a non-native place. A temporary visitor is a traveller taking a trip to a destination outside his/her usual environment, for less than a year, for a legitimate purpose (business, leisure or other personal purpose) other than to be employed by a resident entity in the state or place visited. The same rules apply in Karnataka. Anybody visiting Karnataka from any other state within India or any other foreign destination is treated as a tourist as long as they satisfy the above conditions. They enjoy security expected of a tourist (included in their travel insurance) and they will be treated with utmost respect and provided services in English (for leisure only).  Any misadventure by tourists in the land they are visiting is completely their responsibility and they will be liable in a court of law. Minor misdemeanours by tourists will be tolerated (in good faith) by the state, its true citizens and permanent residents. 

ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಷನ್ಸ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವಂತೆ “ಪ್ರವಾಸಿ” ಅಥವಾ “ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿ” ಎಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರುವಂಥವನ(ಳ)ಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೋ, ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುವ ಇವರು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ, ಮತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲ ಈ ಹೊಸ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಂಥವರು.  ಈ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಪ್ರವಾಸೀ ವಿಮೆ ಕೊಡುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನೆಲವನ್ನು ನಂಬುವ ಜನರೂ (ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್ಸ್) ಸಹ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಸಹಕಾರ ಕೊಡಬೇಕು.  ಅವರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಒದಗಿಸಬಹುದು.  ಆದರೆ, ಈ ಅತಿಥಿಗಳು ತಾವು ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಯಾವುದೇ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಅವರೇ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ನೆಲದ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಾರೆ.  ತಿಳಿಯದೇ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಮಾದಗಳನ್ನು ನೆಲವು ಮನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಅಂತಹ  ನೆಲವು ಮಾತ್ರ ನಂಬುಗೆಯ ಜನರನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಸಾಧ್ಯ. 

Fleeting visitor: A person who usually is in any Karnataka airport (duty-free zone) or in international sea waters in the vicinity of Coastal Karnataka. They are not associated with the citizenry in anyway.  International laws and treaties govern their existence.  However, fleeting visitors are still expected to maintain the dignity of the land they are watching or waving at from a distance.   

ಕ್ಷಣಿಕ ಇಣುಕುವ ಈ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಒಳಗೋ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲೋ ನಿಂತುಕೊಂಡು ನೆಲವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವಂಥವರು.  ಇವರಿಗೆ ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಯ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ಇವರೂ ಸಹ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನೆಲವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಗೌರವ ದೃಷ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. 

ಹಣ್ಣಿನಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಸುಪ್ತ ಶೋಕ

ಹಣ್ಣಿನಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಸುಪ್ತ ಶೋಕ

ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಹತ್ತಿರ ಸಂಬಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ತೀರಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪಿತು.  ಸುದ್ದಿ ಸಹಜ ನೋವು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು. ನಾನು ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ (ಸರ್ವೇ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವಂತೆ) ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಿದೆ. ಅವರು ಯಾವಾಗ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸೌಜನ್ಯಯುತವಾಗಿ, ಆಪ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ವರ್ಷ ಅಥವಾ ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆದುದನ್ನೂ ನಾನು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಸಹ, ನನ್ನ ಅವರ ನಡುವೆ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಬಾಂಧವ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುವಂಥದ್ದು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ನಿಜ. ಹೀಗೆ ಔಪಚಾರಿಕತೆಗಿಂತ ಹತ್ತು ಸೇರು ಹೆಚ್ಚು, ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಎರಡು ಸೇರು ಕಡಿಮೆ ತೂಗುವ ಇಂತಹ ಸಂಬಂಧಿಕ, ಹಿರಿಯರ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ನೋವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ. ಅವರನ್ನು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ನೋಡಲೂ ಸಹ ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹಣ್ಣಿನಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಸುಪ್ತ ಶೋಕ
ಹಣ್ಣಿನಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಸುಪ್ತ ಶೋಕ

ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ರಾತ್ರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಬಹುದು ಎನಿಸಿತ್ತು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾರದ್ದೋ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಯಾರದೆಂದು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬರು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ದೊಡ್ಡ ತುರಿಯುವ ಮಣೆಯನ್ನು ತೊಡೆಗೆ ಆನಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಬ್ಬರಿ ತುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಕ್ಕದ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿ (ತೀರಿಹೋದ ಹಿರಿಯ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮಗ) ಕುಳಿತಿದ್ದ. ನಾನು ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ ಮಾತನಾಡಲು ತಿರುಗಿದೆ. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅವರಪ್ಪನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದ! ನಾನು ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ಅವರಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಚುಕ್ಕಿಯಾಕಾರದ ಕುಳಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ “ಇಲ್ಲಿ ಚಂದಿರ ಇದೆ, ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಬಾ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನನು ಕರೆಯುತ್ತ ಇದ್ದುದು ನೆನಪಾಯ್ತು. ಅವರೂ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಸೌಜನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಆ ಚುಕ್ಕಿಯ ತೋರಿಸುವಂತೆಯೇ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವರೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು. ನಾನು ಮಾತನಾಡುವ ಬದಲಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತು ಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಅಳು ನಿಂತ ಕ್ಷಣ ಅವರು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸಮಕಾಲೀನ ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದವನಂತೆ ಎದ್ದೆ. ಸುಪ್ತ ಶೋಕದಿಂದ ಎದ್ದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗಿದ್ದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.

ನನ್ನ ಇದುವರೆಗಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಂದ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದರ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಇರುಳು ಕಂಡ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಹಗಲು ಬೀಳುವುದೆಂದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ನೂರರಲ್ಲಿ ೯೫ ಕನಸುಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹಲವು ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ (ಹಗಲುಗನಸುಗಳಿಗೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿ). ಆದರೆ ನಾನು ಮೇಲೆ ವಿವರಿಸಿದ ದೃಶ್ಯದಷ್ಟು ಸರಳವಾದ ಕನಸು, ನೆನೆಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುವಂಥ ಅಪರೂಪದ ಅನುಭವವವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿ, ಎದ್ದ ಮೇಲೂ ವಿವರವಾಗಿ ಜ್ಞಾಪಕವಿರುವುದು ವಿಶೇಷ ಎನಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಹಿಂದೆಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಗಿದೆ.

ಸರಳವಾದ ಈ ಮೇಲ್ಕಂಡ ಕನಸಿಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಷ್ಟ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆ ಕನಸಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟೆ. ಆಗ ನನಗೆ ತೋಚಿದ ಸಮರ್ಥನೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ ಕನ್ನಡದ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗದ್ಯವಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬ ಹಣ್ಣಿನಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತುಕೊಂಡು, ಹಿಸಿದ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಏನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ಬಾಲಕನನ್ನು “ಹಣ್ಣು ಕೊಳ್ಳುವೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಬಾಲಕ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅಂಗಡಿಯವನು “ಈ ಹಣ್ಣುಗಳ ವಾಸನೆಯನ್ನು ನೀನು ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಸೇವಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಹಣ ಕೊಡಬೇಕು” ಎಂದು ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬಾಲಕ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಲ್ಲರೆಯನ್ನು ಕುಲುಕಿ “ಝಣಝಣ” ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿಸಿ “ವಾಸನೆಯ ಬೆಲೆ ಇದೇ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. “ಹಣ್ಣು ಬಂದಿದೆ, ಜನರು ಹಣ್ಣು ಕೊಳ್ಳಿರೊ, ಪುರಂದರವಿಠಲನೆಂಬೋ ಹಣ್ಣು ಬಂದಿದೆ” ಎಂದು ಪುರಂದರ ದಾಸರು ಪ್ರೊಮೋಟ್ ಮಾಡಿದ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಂಡು, ಸರಾಗವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದವರಿದ್ದಾರೆ, ಮುಂದೂ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇರುವ ತನಕ ಝಣಝಣ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಂಡೂ ಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಆನಂದಪಡುವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ (“ಝಣಝಣ” ಶಬ್ದ = ಸುಪ್ತ ಶೋಕ).

Also see To Quantify Grief and Yours sincerely, PM

yours sincerely_ Gordon Brown

 

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ “ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ” ಚಿಂತನ ಗೋಷ್ಠಿ: ಒಂದು ವರದಿ

ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ ಎಂಬ ಚಿಂತನ ಗೋಷ್ಠಿ ಹೋದ ವಾರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾ ಭವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮುನ್ನೋಟ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಐಟಿ ಕನ್ನಡ ಕೂಟವು ಜಂಟಿಯಾಗಿ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದವು.  ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಸಹ ಸರಿಯಾಗಿ ಯಾರೂ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ.  ಮಧ್ಯದ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರವಿಲ್ಲದ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಗೀಚುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಮೂದಲಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ನಾನು ಆವತ್ತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ  ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಯಾವ ನೋಟ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದನ್ನೂ ರಿಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.  ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆದು ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದಮೇಲೂ ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳು ಉಳಿದಿವೆ ಎಂದರೆ ಅವು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.

okkoota-pradeshika-BVB-May18-2017
Relevance of Regional Political Parties in the Indian Union- A discussion in Bengaluru, held on May 18, 2017,

ಸಭೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದವರು ಎಚ್ ಡಿ ದೇವೇಗೌಡರು. ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ತಾಸು ತಡವಾಗಿ ಬಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದರು. ಅವರಿಂದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸಂಜೆ ೪ ಗಂಟೆಗೆ ಶುರುವಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ೫:೪೫ ಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಮುನ್ನೋಟದ ವಸಂತ ಶೆಟ್ಟಿ ಪ್ರಾಸ್ತಾವಿಕವಾಗಿ ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಮಾತಾಡಿ, “ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಈವತ್ತು ನಾಡು-ನುಡಿಯ ನಾಡಿ ಮಿಡಿತ ಬಲ್ಲ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೊಂದರ ಅಗತ್ಯ ಯಾಕೆ ಇದೆ” ಎಂಬ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಪಾಯ ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟರು.  ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಅವಗಣನೆ, ನೀರಾವರಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯು ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಶೆಟ್ಟಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ನಂತರ ವಕೀಲ-ರಾಜಕಾರಣಿ ಬಿ.ಎಲ್. ಶಂಕರ್ ಸುಮಾರು ೪೦ ನಿಮಿಷ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ವಿಷಯದ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಅಂಶಗಳು…

  • ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಬೊಟ್ಟು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಬೊಟ್ಟಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತೂಗುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಲು ಲೋಕಸಭೆಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ. ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ೨/೩ ರ ಬಹುಮತದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟದ ಶೇಕಡಾ ೫೦ ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಪ್ಪಿದರೆ ಸಾಕು, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ತರಬಹುದು (ಉದಾ: GST ಮಸೂದೆ / ಕಾಯ್ದೆ). ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಕೂಡ ಅಶಕ್ತವಾಗಿವೆ.
  • ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕೇಂದ್ರದಷ್ಟೇ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗುವ ತನಕ “ಫೆಡರಲಿಸಂ” ಪದದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ “ಟ್ರೀಟಿ ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಂದ” ಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗದು.
  • ಕನ್ನಡೇತರ ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ, ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕಂಟಕ ಬಂದಿದೆ

ಇದರ ನಂತರ ಪತ್ರಕರ್ತ ಎನ್. ಎ. ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಅವರು ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚುಟುಕಾಗಿ ಆದರೆ ಮೊನಚಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು.  “ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಬಾಲಿವುಡ್ ಸಿನೆಮಾ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಹೆದರಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಹಿಂದಿ ಹೇರುವ ನೀತಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಜಕೀಯ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಭಾವನೆ ಅಥವಾ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಇನ್ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿಯೇ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣ” ಎಂದು ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಹೇಳಿದರು. ” ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರ. ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಾಡು-ನುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ  ಇರುವ ರಾಜಕೀಯ ಹೋರಾಟ ಬೇಕಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಕರತಾಡನ ಮಾಡಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು.

“ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಆಗಿರುವ ನ್ಯಾಯಾನ್ಯಾಯಗಳು” ಎಂಬ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದವರು ಶಿಕ್ಷಕ-ರಾಜಕಾರಣಿ ವೈ.ಎಸ್.ವಿ. ದತ್ತ. ಇವರ ಮಾತಿಗೆ ಸಮಯದ ಅಭಾವ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು.  ಹಾಗಾಗಿ, ಇವರು ವಿವರಗಳಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಾರಸ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು.  ಕೊಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೂಕ್ತವಾಗಿದ್ದುವು ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ಬಲಿಷ್ಠ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನೇತೃತ್ವ ಇದ್ದಾಗ ಕೇಂದ್ರವು ರಾಜ್ಯದ ಪಾದಸೇವೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಕಾವೇರಿ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿ ರಚನೆ ಮಾಡುವಾಗ (ತಮಿಳಿನಾಡಿನಲ್ಲಿ) ನಡೆದ ಬೆಳವಣಿಗಳನ್ನು ಉದಾಹರಿಸಿದರು.  ಎಚ್. ಡಿ. ದೇವೇಗೌಡರು, ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಆಗಿದ್ದಾಗ (ಯುನೈಟೆಡ್ ಫ್ರಂಟ್ ಸರ್ಕಾರ) ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೃಷ್ಣಾ ಮೇಲ್ದಂಡೆ ಯೋಜನೆಗೆ ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಸಲುವಾಗಿ, ಹಣಕಾಸಿನ ಕೊರತೆಯಿಂದ ನೆನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೂ ಹಣ ಒದಗಿಸುವ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ದತ್ತ ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಬಹುತೇಕ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನೀರಾವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದೇ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಕೊಟ್ಟ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎನಿಸಿತು.

ಇವಿಷ್ಟೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ದೇವೇಗೌಡರ ಮೇಲಿತ್ತು.  ಅವರು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ದೂಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾವೇರಿ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕಾರಣವು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದೇವೇಗೌಡರು ನಡೆದುಕೊಂಡ ಸಮಯೋಚಿತ ರೀತಿಯನ್ನು ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಭಾರೀ ಕರತಾಡನದೊಂದಿಗೆ ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು. ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಈಗಿನ ಸರ್ಕಾರದ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದಕ್ಕೆ ದೇವೇಗೌಡರು ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇತರರು ಮಂಡಿಸಿದ್ದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ “ನೋವು” ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು.  ಆ “ನೋವು ಏನು ಎಂದು ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.  ವಿವರಿಸಲು ಇಷ್ಟವಿರದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದಾದರೂ ಯಾಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ಎದ್ದಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.  ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ “ನಾನು ಪ್ರಧಾನಿ ಆಗಿದ್ದಾಗ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಸ್ಮರಿಸುವುದಿಲ್ಲ,  ನಾನು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಅನೇಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.  ಅದರ ಹೆಸರು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು” ಎಂದು ಹಲುಬಿದರು. ದೇವೇಗೌಡರ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರೆಯೆಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ ನಮ್ಮದೂ ತಪ್ಪಿರಬಹುದು.  ಅವರ ೮೫ ನೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಅನೇಕರು ಅವರನ್ನು ಸನ್ಮಾಸಿದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಗಳುವವರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ಸಹ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸದೇ ಹೋದ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನೂ ನೆನಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.  ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.  ಈ ಕೊರತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಯುವಕರ ಸಮೂಹವೊಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪರ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ,  ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತವನ್ನು ಕಾಯಲು ಸಂಘಟಿತ ಪ್ರಯತ್ನದ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಆಶಾ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇತ್ತು.  

                

Gopalakrishna Adiga on Poetry and on Being a Poet

m-gopalakrishna-adiga
M. Gopalakrisha Adiga (1918-1992); photo courtesy: kamat.com

Mogeri Gopalakrisha Adiga (1918-1992) is one of the pioneers of the Navya (post-romantic) literary movement in Kannada that began in the second half of the 20th century. Some argue that MG Adiga (MGA) is to Kannada what TS Elliot is to English. The Waste Land (1922) by TS Eliot is one of the landmark poems of the 20th century English literature, marking the beginning of a new era of free verse, an era where a sense of despair triumphed over the sense of hope and harmony of the Wordsworthian Romantics. Adiga’s critically acclaimed poems in the navya genre punctuated the looming deterioration of Nehruvian Romanticism in India (late 1950s and early 1960s).

Kannadiga teenagers, who are introduced to Adiga in high school, generally fall in love with him because for them Adiga personifies angst and disillusionment. I was one of those teenagers who found Adiga the most practical and the hardened realist of all poets in my textbooks. However, I grew out of Adiga’s frustration as I got older. On my way to rediscovering my roots, I became more and more at home with the Navodaya (Romantic) tradition (B.M.Sri, Govinda Pai, Kuvempu, DR Bendre, Pu.Ti.Narasimhachar, SR Ekkundi, Kadengodlu, KSNa, SV Parameshwara Bhatta, GS Shivarudrappa and others). The Navya school of Kannada poetry, to which Adiga was the fountain head, rejected the style and interests of Navodaya poets. In my view, to reject a noble tradition (in this instance, the Navodaya tradition) one has to be steeped in it. When someone who is steeped in a tradition rejects his tradition, it is easier to believe that the rejection is authentic and legitimate. Many of Adiga’s poems that are popular with the commoner today were written in the romanticist style (including Yaava Mohana Murali Kareyitu, Aluva Kadalolu Teli Barutalide). Adiga was perhaps eligible to reject the style and mindset of the Navodaya tradition because Adiga was perfectly capable of writing some of the best Navodaya poems of his time. The same cannot be said of many of his contemporaries and literary successors.

I know Gopalakrishna Adiga through his poems. Many like me, who read modern classics in Kannada poetry, never saw the great poets and will never know what it is like to be one of those towering intellectuals of a given generation. It is important that we understand the poet to understand his poems.  Reading a few magic lines of verse has never been sufficiently satisfactory and certainly not to me. A few weeks ago, I was reading U R Ananthamurthy (1932-2014) and his recollections of Adiga and suddenly I realised that the year 2018 will mark the birth centenary of Adiga.

Here, I have translated (from Kannada to English) excerpts of an interview with Adiga done by U R Ananthamurthy (URA). URA was a pupil and an approving critic of Adiga. The interview was published in the deepavali special issue of Udayavaani in 1980. In the full Kannada version (available at kanaja.in) URA asks ten questions and Adiga has answered them all. In this excerpt, I have selected and combined a few of those questions and answers and I feel these are of interest to poets of any language. It is intriguing that a post-romantic socialist and existentialist like U R Ananthamurthy sounds very romanticist in his questions to Adiga. Don’t we all romanticise people we adore?

URA: Your poems draw a lot of inspiration from memories and experiences of your childhood.  Why is that? Will you illustrate one or two important incidents from your childhood that moulded your intelligence for writing poetry?

MGA: There are no easy answers to your question. It is worth searching for an answer though. Everything in this world looks fresh and new when seen through a child’s ever curious eyes. A child’s mind is like a (semi-molten) ball of wax and the worldly experiences get imprinted invisibly, only to reveal themselves at the right time later.  While this is true for every human being, the collective experience of a childhood takes a new dimension in the life of anyone [poet] with a creative imagination. These experiences and imaginations go beyond the standard notions of spatiotemporal reality and some of my successful poems may have experimented with such acts of creativity. It is difficult to tag distinct childhood experiences as less or more important.  When I look back, immediately I can hear the outcry of a frog struggling to escape the clutching pair of beaks of a crow. I can hear my own despairing heartbeat failing to save the frog.  I can hear and see tens and hundreds of big frogs in the pond near my home, making their ritualistic noise after the rains… I can go on listing many more.  None are less important and none are more so. Each incident had appeared important to me at some stage.

URA: It appears that you shifted from urban(e) symbols in some of your early poems to rural contexts in your later poems.  Has this shift anything to do with your childhood in rural Karnataka? Did the constraints of a language [Kannada] play any role?

MGA: It is true that at the time of Indian independence, we [poets and creative thinkers] were responding to our immediate past, which was characterised by an urbane consciousness. We were trying to escape from the shackles of urbane symbols and inadvertently I used urbane symbols in my early poems.  Perhaps, I should also acknowledge the influence of English poetry since urban thought was characteristic of many western civilisations.  However, writing poetry requires a lot more than merely being conscious of one’s surroundings.  A literary consciousness has to not only recognise and acknowledge the astonishing diversity of life but it also has to draw from a rich array of transient and symbolic inner experiences. Our [Indian] urban construct has not evolved to the level where it can distinguish itself from its rural roots. An adulterated urban language (a mixture of English and Kannada) is incapable of capturing transient inner experiences.The urban consciousness lingered in the superficial layers of my mind for too long and that may have forced me to search for vitality in a rural context (despite deterioration of the rural ideal).  It is natural that a person like me with a rural background, goes in search of a language framework in his rural roots. A poet succeeds when he finds a language that reconciles his inner [sub-conscious?] experiences with the conscious external experiences and knowledge.

This takes me to the constraints of Kannada on thinking and writing poetry [in 1980s] .  The formal form of Kannada language has evolved over many hundred years to serve the poets. There is the spoken form of the masses, and there is the modern scientific and technological vocabulary which is growing by the day. It is a constant three way dialogue between these three forms. Kannada as a language has to produce independent books and articles on the state-of-the-art scientific knowledge, which is still a long way away. A Kannada poet who wants to think about these modern challenges is struggling and his best bet is to go for the language that realistically captures his experiences [implied: rural and childhood experiences].

URA:  Do you feel you should write poems that are accessible [comprehensible] to the people?

MGA: When you say people, immediately the question arises which people? No art is easy for any people. Let us leave the common people alone.  Don’t we see many of those who are supposedly enlightened [educated?] showing limited or no sensitisation to art?  It is important that simple experiences materialise [in poems] with an ease that matches the simplicity of those experiences. At the same time, there will be other more layered and complicated experiences that require an equally sophisticated form of expression. It is wrong to say that a poem becomes a poem only when it is easily accessible and it is equally wrong to think that a poem is a good poem only when it is inaccessible. It is necessary that one has to break the boundaries of literary rhythm and [this is possible] only after one masters the form. However, the aim of breaking free from rhythmic verse is not a quest for ‘loose verse’.  We break free from one rigid frame [form] only to reframe [reinvent] ourselves in a new form. I agree that in the current context we [poets] have a duty to be accessible to the people [India was fresh out of political emergency in 1980]. This must be achieved through good education, through mass media and through nurturing a robust intellectual discourse.