Bengaluru Metro Rail Network-Part 2 : A dark blueprint for converting fertile villages into sterile suburbs

Bengaluru is an ailing city.  It has lost most of its green spaces to rapid urbanisation over last 25 years.  Her roads are crying for mercy, her air is choking without emotions, and her waters are burning on the surface and disappearing from the depths. Such a city required a well-managed public transport system meant to lessen the atrocious road congestion, and air (if not water) pollution.  The Bengaluru Metro Rail Network is expanding ever so painfully, and the map of Bengaluru is changing with the map of the metro network.  The London underground or the Rome metro redefined those cities. Bengaluru Metro seems to be attempting to do the same but with devastating side effects.  The felling of trees was one so called necessary evil.  The biggest and the most long-lasting negative consequence of ongoing metro rail project is the mushrooming of unsustainable high-rise apartments and gated uber-rich communities in the vicinity of proposed railway lines/stations.  Most of these new residential construction projects involve some or all of the below (a) illegitimate conversion of forest land to revenue land, (b) forced selling of agricultural land to building mafia, and (c) political and administrative collusion of the worst kind.

It is possible to argue that most of the current stations operating in the city central zone could not have been built anywhere other than where they are. Most of these stations are underground and are strategically placed.  Alas, the same cannot be said of many stations built above ground (>80% of all operational stations of Metro and 100% of stations under construction). Many of the stations built above-ground are already showing signs of concrete cancer and some of them look as though they need a complete structural safety audit and make-over. The expanding metro will be halting at many arbitrary places and some of the under-construction and proposed stations do not make any sense. Take for example the Nayandahalli metro station (on the purple line) which is too far to walk from the Nayandahalli train station where most of the intercity trains stop before taking more than 60 minutes to reach the congested city train station ~6 km away. Take another example on the same line.  The Bengaluru University metro station is located at the gate of the university and the university buildings are more than 3 km away from the station. 3 km is twice as long as the proverbial last mile.  Vacant sites close to these proposed stations are now advertising themselves as the new locations for high-rise apartments for people who were nowhere in the picture until these metro stations were proposed.  These stations were meant to service the semi-urban and rural residents living outside the old city limits. If the current plan comes to force, then most of these old semi-urban households will be located >3 km away from their nearest proposed metro station and only the residents of the newly sanctioned high-rise apartments will be stepping out of their caves directly into one of their “private” metro stations. Anybody with half a brain will see that there is a corrupt design to the madness.

Front-page and whole-page newspaper ads from real estate companies are highlighting how their new construction projects are within 100 m of a metro station, or how they are building a gated colony next to a proposed metro station. I feel for the people who have lost their land for the metro project and those who were coerced into selling their land to these shady/shoddy real estate companies.  The Bengaluru metro rail project, if it continues in the trajectory it is going, will end up serving a handful of construction mafia and will convert deprived villages into psuedoelitist hubris.  The metro rail should have allowed the residents of these villages to reach Bengaluru in a clean and affordable manner.  Instead, these hollowed shadows underneath the midnight candle will remain in the shadow of these tall concrete lumps, where hallowed beings buy their way into “heavenly” things.

The Indian Parliamentary Election 2019 = My irreverence is irrelevant

Many venerated Kannada poets had described the relationship between Karnataka and India as that between a mother (India) and her daughter (Karnataka). Kuvempu’s famous lines are often quoted “ಜಯ ಭಾರತ ಜನನಿಯ ತನುಜಾತೆ, ಜಯ ಹೇ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಾತೆ”, in translation means “To the glory of daughter of Mother India, to the glory of Mother Karnataka”. Navodaya poets (protagonists of the Modern Kannada Renaissance, born between 1880 and 1930) either directly took part in the freedom struggle or were deeply influenced by the circumstances of those times, and their verse intended to inspire solidarity among subcontinental peoples fighting the British colonial oppressors. Today, 72 years since Independence, I am emotionally detached from 1947. I have tremendous respect for the sacrifices made but, I wish to re-imagine the real relationship between my home state and my home continent, as the one between an earthen pot containing water (Karnataka) and the air it is in contact with (India). Both need each other. I am proud of the fact that I can maintain an objective position on the parliamentary elections in India and more importantly remain equidistant from all political parties.

Indian Parliamentary Election 2019

There is very little to choose among the parties (regional and the glorified regional). Some are deluded by pan-India nationalism (built on incorrect premises), some have always indulged in repugnant nepotism (pandemic), some play the card of minority appeasement (built on incorrect premises), some are violent on the streets and some are violent otherwise, and most politicians today are consummate pan-selfie narcissists. My apologies to the critically endangered, honest, patriotic, and conscientious politicians, who are probably in Utopia (=no place).  The main electoral issues should have been the following and none of the political parties care for these issues.  If the Venn diagram of Indian constitution (involving Union and State sets) is redrawn in the near term, other visible problems will be addressed satisfactorily in the medium term.

mahatma
Mahatma and the mute spectator:  M K Gandhi would have loved to vote in an election, perhaps may have burnt his voter’s ID, while protesting the dropping of thousands of names from the voters’ list, occurring mysteriously before most elections in India.

Centralisation problem and the lack of real federal politics:  Demand for federal autonomy is wrongly projected as state vs. centre politics by the ill-informed, blind-folded, antisocial elements (pseudo national, pseudo secular, and hollow beings, and you don’t have to remind me that I too am hollow and shallow).  Federal politics stands for real devolution of legislative and administrative power to state-level administration. This requires constitutional reform.  The Constitution of India has three lists of legislative and administrative power – the Union list, the State list and the Concurrent list.  The central government (The Indian Union) handles defence, foreign affairs, banking, railways, etc. The State government (Karnataka in my case) handles public health, policing etc.  Finally, there is the Concurrent List, which should be reclassified as the contentious list, includes many subjects, 4 that are most contested are education, demography, environment, and commerce. The constitution gives the last word to the parliament (Union) when legislating on subjects under the concurrent list. Demography (composition, quantity, citizenship, rights to services and related issues), and education (syllabus, language, cultural heritage, nativity, opportunities, and related issues) must be fully federal subjects, alas they aren’t. Commerce can remain in the concurrent list but the State should have more say on the tax revenues generated in its territory. Banking and Railways must be moved from the Union list to Concurrent list so that both the State and Centre consult each other before making any policy changes. (To demand full devolution of power, let the state assemblies perform better in areas where they have full autonomy.  How about policing for a starter?) Sadly, the election cacophony for 2019 parliamentary elections inspires no one.

Environmental degradation:  All parties running for power have destroyed our natural environment in the name of directionless short-term development.  Environment (forests, rivers, land, and sustainable practices) remains in the concurrent list and for what?  Neither the state nor the Union have made any concerted effort to protect the environment. All have allowed their cronies to loot and plunder natural resources. People do not realise that drinking water crisis is worsening every year (all over India).  MPs get subsidized (free) bottled water in the parliament canteen. Our forests are being converted into private amusement parks by these politicians. Our lakes have been encroached by these very politicians and their sponsors from the real-estate mafia. Our state government land is given to people from other states in India for building illegal high-rise buildings, which are unsustainable and dangerous from all angles.  The inhabitants of those high-rise buildings (the neourban aliens) think that they are entitled to clean drinking water, clean air, and traffic-free roads wherever they go. The underclasses are no different. They stick to their unreasoned ways (whatever those are) and cry when they think politicians ignore them after the election.  People who choose to defecate in the open, who urinate on the compound of a school, who enjoy spitting in public places, and who ride on their two-wheelers on pedestrian paths should not cry.  They get what they deserve.   I too deserve what I get, being what I am i.e., the ever-complaining (but not so influentially), self-centred, irreverent, and irrelevant lower middle class.

Election for North India and by North Indians:  This parliamentary election is about North Indian politics and useless issues for the South. It is true that South Indian elections are awash with black money, some candidates are spending 100s of crores in a single constituency, coercing voters with freebees and handouts (political party funding and election expenditure is murky, much debated, and the elections are more expensive than ever before and how?). South Indian states are deeply divided on caste lines and Karnataka scores poorly here (not different from North India). Having acknowledged the cancer within, I must point out that there had not been a single parliamentary election in India (since 1952) where the South of India had set the agenda. In 2019, all of South India voted during the first 2 phases (finished voting by April 23rd) and now the Northern States have taken over the narrative towards the final phases. The arbitrary division of state boundaries by the Election commission during the 7 voting phases in 2019 election does not respect State autonomy.  This kind of voting-phase division never happened in the past.  The justification given by the CEC was poor (I heard his press conference). They must have planned it in a way that at least two South Indian states go to polls in the final phase (May 19th) so that each phase represented India in some ways. By the time the elections are over, nobody will remember South India and nobody cares. The regional party candidates (if there is a regional party) assume that people will elect them no matter what they say and what they do. They don’t realise the need for projecting solid candidates who uphold State interests without any fear. The so called “national party” leaders slavishly serve their Delhi bosses (Hindi speakers) who come to South India speaking in Hindi, adding the contemptuous “ji” to every South Indian name, preaching to us about development (hatred and personal abuse actually) and nationalism in patronising tones. People are indeed fools (many pundits think otherwise) that they fall for deceitful propaganda in vernacular pamphlets (Kannada in my case) and forget that they receive all kinds of important services only in Hindi and English.

Political parties contesting parliamentary election in Karnataka do not want MPs who can represent Karnataka’s interests in the Indian parliament. The list of candidates on the electronic voting machine looks like a menu card listing invertebrate delicacies of a special kind. I am a vegetarian and I can only imagine how good they are  (I respect diversity in people’s diet and food choices). The so-called regional parties provide only lip service to real issues of governance, and their main purposes of existence are profiteering, political opportunism, and nepotism (my apologies again to those in all parties who behave in an exemplary manner). We have clueless state governments and a know-it-all patronising central government. This is not a story restricted to the last 5 years.  The Indian Parliamentary Election for 28 seats in Karnataka has become an exercise to elect people who care about their own political parties. If an election campaign addresses real issues of governance (for parliamentary representation of Karnataka’s causes), then the aqueous earthen pot called Karnataka will be in true equilibrium with the air called India. Until such a day, we will continue to have a bunch of North Indians voting for North Indian politicians and future ministers.  I will have to change NOTA (None Of The Above) option to NWMV (Not Worth My Vote).

ಎಂ. ಕೆ. ಇಂದಿರಾ ಅವರ “ತಗ್ಗಿನ ಮನೆ ಸೀತೆ” ಯ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತು (ಅತಿಥಿ ಅಂಕಣ)

ಎಂ. ಕೆ. ಇಂದಿರಾ ಅವರ “ತಗ್ಗಿನ ಮನೆ ಸೀತೆ” ಯ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತು (ಅತಿಥಿ ಅಂಕಣ ಬರೆದವರು ಅಖಿಲಾ)

ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗಳಾದ ನಾನು ಇದುವರೆಗೂ ಎಂ. ಕೆ. ಇಂದಿರಾ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದಲು ಒಲವು ತೋರಿರಲಿಲ್ಲ.   ಕಾರಣ, ಅವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಧಾನ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಬರಬಹುದಾದ ನೋವಿನ ಚಿತ್ರಣ.  ಆ ಪರಿಪಾಟಲು ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡಪ್ಪ ಎಂದು ದೂರವೇ ಉಳಿದಿದ್ದೆ.  ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ “ತಗ್ಗಿನ ಮನೆ ಸೀತೆ” ಎನ್ನುವ ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದೆರಡು ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಾಗ ಮಲೆನಾಡಿನವಳಾದ ನನಗೆ ನನ್ನ ಸೀಮೆಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟು ರಸವತ್ತಾಗಿ, ನವಿರು ಹಾಸ್ಯ ಮಿಶ್ರಿತ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಇಂದಿರಾ ಅವರ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಲೇ ಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತ ಉಂಟಾಯ್ತು.  ಈ ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿಯು ೧೯೮೪ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿತ್ತಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ವನಿತಾ ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡು ಅನೇಕರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಇಂದಿರಾ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಸುಮಾರು ೮೦ ರಿಂದ ೧೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಮಲಗಿದ್ದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಲೆನಾಡ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನಜೀವನದ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ, ಚುಟುಕಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.  ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಸೀತೆ ಎಂಬ ಕಥಾನಾಯಕಿಯ ಸುತ್ತ ಅನೇಕರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಹಂದರ ಇದೆ. ಆ ಊರಿನ ಜನ ಕಷ್ಟ ಎಂದರೆ ಏನೆಂಬುದೇ ಅರಿಯದ ಜನ (“ಸುಖದ ರುಚಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರಲ್ಲವೇ ಕಷ್ಟದ ವ್ಯಥೆ?”).  “ನಾಗರಿಕತೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ದ ತಗ್ಗಿನ ಮನೆ, ಕಟ್ಟೆಮನೆ ಇನ್ನೂ ಮೊದಲಾದ ಜಾಗಗಳು ಇಂದಿರಾ ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯವು.  ಆದರೆ, ಅಂತಹ ಊರುಗಳು ಇದ್ದವು ಎಂದು ಮಲೆನಾಡಿನ ಯಾರಾದರೂ ಹಿರಿಯರು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.  ಹಾಗಾಗಿ ಅವು ನಿಜವಾದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೈಜ ಜಾಗಗಳು.

“ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದಿಟ್ಟೆ, ವಾಸ್ತವ ಜೀವಿಯಾಗಿದ್ದ ಸೀತೆ” ಯ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಓದುಗರು “ಅಬ್ಬಾ” ಎಂದು ಉದ್ಗಾರ ಮಾಡೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಆವತ್ತಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯ೦ತಹ ಹೆಣ್ಣು ತೋರುವ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಧೈರ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಯಾವ ತಲೆಮಾರಿನ ಯಾವ ದಿಟ್ಟೆಗೂ ಸವಾಲಾಗಿ ತೋರಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇತರರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒದಗಿ ಬರುವ ಆ ಸೀತೆ ನನ್ನ ಮುತ್ತಜ್ಜಿಯೋ, ಕೋಲಜ್ಜಿಯೋ ಆಗಿದ್ದಿರಬಹುದೇನೋ ಎನ್ನುವಂಥ ಭಾವನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಹೆಸರಿನಿಂದ ತಗ್ಗಿನ ಮನೆಯವಳಾದರೂ ಮನದೆತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಗುಣ ಅವಳದು ಎನ್ನಿಸಿದ್ದೂ ಹೌದು. ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಬಸಿರು, ಬಾಣಂತನ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ವಿವರಗಳನ್ನು ನವಿರು ಹಾಸ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿರುವ ರೀತಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಗೆಯುಕ್ಕಿಸುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಅನೇಕವು ಬರುತ್ತವೆ.  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ನಗೆ ಸರಳ ಹಗುರ ನಗೆಯಾದರೂ,  ಹಲವು ಬಾರಿ ಯಾವುದೋ ಆಳವಾದ ವಿಚಾರವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತದೆ.  ಅದು ಓದುವವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.

mk indira - copy
Photo coutesty: Kamat’s Potpourri

ಕನ್ನಡವೆಂಬ ಸುಣ್ಣ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಎಂಬ ಬೆಣ್ಣೆ ಎನ್ನುವ ಮಹಾದರ್ಶನದ ಭ್ರಮೆ

{ಈ ವರ್ಷದ ನನ್ನ ಅಂಕಣ ಬರಹಗಳ ಬಾಬ್ತನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದನೆಯ ಲೇಖನದೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹೊಸ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್-ಮೋಹಿಗಳಿಗೆ, ಹಿಂದಿ-ದಾಸ್ಯ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ}

ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ತರಲು ಹೊರಟಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮತ್ತು ಹೇಡಿತನದ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.  ನಾನು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ “ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ” ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷನ್ನು ಮಾತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಭಾಷೆ ಎಂಬ ಘೋರ ಸುಳ್ಳನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ನಂಬಿರುವ ತಲೆ ತೊಳೆಸಿಕೊಂಡ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಂಥ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಾತಗಿತ್ತಿಯರ ಪಾಲಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿಯನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಉಳ್ಳ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಶಾಲೆಗಳು, ಎಲ್ಲoದರಲ್ಲಿ ನಾಯಿಕೊಡೆಯಂತೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಖಾಸಗಿ ಕಾನ್ವೆಂಟುಗಳೇ (ಹಗಲು ದರೋಡೆಯ ಕೇಂದ್ರಗಳು) ಜ್ಞಾನ ದೇಗುಲಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ತುರುಕುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೆಲ ಹೆಸರಾಂತ ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತ ಸಾಹಿತಿಗಳು “ಗೋಕಾಕ್ ಮಾದರಿ ಚಳುವಳಿ” ಎಂದು ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ತಾವೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆ ಅನುಪಮವಾದುದು ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕವು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟಿರುವುದು ದಿಟವೇ ಆದರೂ, ಅವರ ಹುಸಿ ಬೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಕನ್ನಡದ ಇಹಕ್ಕೆ ಸುಖವೂ ಸಿಗಲ್ಲ, ಕನ್ನಡ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಅದರ ಪರಕ್ಕೆ ಗತಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಕನ್ನಡ ಪರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವಿರೋಧವಾಗಿಯೇ ಇವೆ.  ಇಂಗ್ಲಿಷನ್ನು ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ (ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ) ಕಲಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಅಗತ್ಯ.  ಇದೀಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವ ಅಪರೂಪದ ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅನ್ನು ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾವೆ. ಅದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ.  ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ದೂ ಅಷ್ಟೇ ಅಗತ್ಯ.  ಅದನ್ನು ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೂ ಕರ್ನಾಟಕವು ಋಣಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.    

ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹಿಂದುಳಿದ ಬಡವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೌಲಭ್ಯರಹಿತ ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗೇ ನೂಕಿ ವಂಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕೂಗೂ ಕೇಳುತ್ತದೆ.  ತತ್ವೋಪದೇಶ ಮಾಡುವ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಮಾತೂ ಆಡುತ್ತಾರೆ.  ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ತತ್ವ?  ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಮಕ್ಕಳು ಅರೆಬರೆ ಇಂಗ್ಲೀಷು ಕಲಿತು, ಅತ್ತ ಕನ್ನಡವೂ ಬಾರದೆ, ಇತ್ತ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲೂ ತಡಕಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದವರಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ.  ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಮಕ್ಕಳು ಪೆಡಂಭೂತಗಳಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ಪರಿಸರ ಕೊಡುವ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದರಲ್ಲವೇ ಮನೆಗೂ ಶಾಲೆಗೂ ಇರುವ ಕಲ್ಪಿತ ಹಾದಿಯು ಸುಗಮವಾಗುವುದು?  ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲದ ಮಾತುಗಳು ಕನ್ನಡ, ತುಳು, ಕೊಂಕಣಿ ಮತ್ತು ಕೊಡವ. ಬೇರೆ ತಾಯ್ನುಡಿಯವರಿಗೂ ಈ ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಾದರೂ ಹಿಡಿತ ಇರುತ್ತದೆ.  ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾವೂ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡುವ ಈ ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲಕ್ಕೆ (ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆಯೋ, ಯಾವುದೊ ಬಲವಂತಕ್ಕೋ, ಅಥವಾ ಮೊಂಡು ಧೋರಣೆಗೋ) ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಜನ ಇದ್ದರೆ (ಬಹುಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ) ಅವರ೦ತಹ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದವರ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದವರಾಗಲು ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.  1970, 80, 90 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಐದನೇ ತರಗತಿ ಅಥವಾ  ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಎಗರುವ ಪರಿಪಾಠ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಓದಿದ್ದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲೇ. ಆ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಇಂದು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಲು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಸಮ್ಜಾಯುಷಿ ನೋಡಿದರೆ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ.  “ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದರೆ ಏನು ಸ್ಪೆಷಲ್?, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಏನು ಅಂಥದ್ದು ಹೇಳ್ಕೊಡ್ತಾರೆ? ನಾವೆಲ್ಲಾ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲೇ ಓದಿದ್ದು.  ನಮಗೆ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನವಿಲ್ವೇ ಅಥ್ವಾ ಕರ್ನಾಟಕ ಹಿತಚಿಂತನೆ ಇಲ್ವೇ ನಮಗೇನು ಕನ್ನಡ ಬರಲ್ವಾ ಅಥ್ವಾ ನಾವೇನು ನಾಡದ್ರೋಹಿಗಳಾ?” ಎಂಬ ಸಿಟ್ಟು  ಅವರದು.  ಅವರುಗಳು ಮರೆಯುವುದು ಅವರೆಲ್ಲಾ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿವರೆಗಾದರೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ಷರಾ. ಅಥವಾ ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ತಾಯ್ನುಡಿಯ ಬಲ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ವಿವರ. ಅವರುಗಳ ಪ್ರಕಾರ ತಾಯ್ನುಡಿಯನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕಂತೆ.  ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಕೇಳಿದ ಮಗು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಈ ಮಾತೆಯರು, ಪಿತಾಮಹರು ಬಹಳ ಮುದ್ದಿನಿಂದ “ಬಾ ಕಂದಮ್ಮ” ಎಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ.  ಹಾಗೆಂದು ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೂ ನಿತ್ಯ ಧರ್ಮ ಸಂಕಟ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ.  ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ “ಸತ್ತ ಮಮ್ಮಿ” ಆಗುವ ಬಯಕೆ ಇರುವ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಂದಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಟ್ಟಬೇಕು?  ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅಜ್ಜನೋ ಅಜ್ಜಿಯೋ ಇದ್ದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ನಿರಾಳ.  ಅವರೂ ಅಳಿವಿನಂಚಿನ ನಿಧಿಗಳೇ ತಾನೇ. 

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ತುರುಕಬೇಕು ಎಂಬ ವಿಪರೀತದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಕೆಲವು ವಾದಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನೋಡೋಣ.

ವಾದ 1. ನಗರ-ಗ್ರಾಮ ಕಂದಕ—-ಕರ್ನಾಟಕದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಶಾಲೆಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಸುಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿ, ನಗರದ ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಅನ್ಯಾಯ.  ಗ್ರಾಮೀಣ ಮಕ್ಕಳು ಇಂದಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದೆ (ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಾರದೆ) ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  (ಕನ್ನಡವೆಂಬುದು ಸುಣ್ಣ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಎಂಬುದು ಬೆಣ್ಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಮಹಾದರ್ಶನ, ಅತೀ ದುರ್ಲಭ)   

ವಾದ 2. ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದ ಕಂದಕ—-ಬಲ್ಲಿದರು (ಬಲ್ಲಿದರಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಊಟ ಮಾಡಬಲ್ಲವರು ಯಾರೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಒಪ್ಪೊತ್ತಿನ ಊಟ ಬದಿಗಿಟ್ಟು) ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಅಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಡವರಿಗೆ ಸೂರು ಸೋರುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯೇ ಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಬಡವರಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ವಂಚನೆ. 

ವಾದ 3. ಕೀಳ್ಜಾತಿ-ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಕಂದಕ—-ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಹಿಂದುಳಿದ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜನ ಮಾತ್ರವೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.  ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅವರದೇ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಭಾರೀ ಕುಳಗಳು ನಡೆಸುವ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿವೆ.  ಇನ್ನೂ ದುಡ್ಡು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಗಡು ಬೋರ್ಡು ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಇಂಟರ್ನಾಷನಲ್ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಸ್ಕೂಲುಗಳೂ ಇವೆ.  ಅದರಲ್ಲೂ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರದೇ ಪಾರುಪತ್ಯ.  ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ತುಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ದೂರವಿಟ್ಟು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮುಂದುವರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿವೆ. 

ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಾದಗಳಲ್ಲೂ ಸತ್ವವಿದೆ, ಅರ್ಥವಿದೆ, ನೋವಿದೆ, ರೋಷವಿದೆ.  ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೊದಲಿಗ.  ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ವವಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಇರಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ನೆಗಡಿ ಬಂದಿರುವ ಮೂಗಿಗೆ ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಬದಲು ಮೂಗನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಿ ತೆಗೆದು ವಿಲಾಯ್ತಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮೂಗನ್ನು ಅಂಟಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ನರಳುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಹುನ್ನಾರವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಬಹಳ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ (ಅ)ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ದಯನೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ.  ಶಾಲೆಗಳ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಕುಸಿಯಲು ಬಿಟ್ಟು,  ಸುತ್ತಲಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಮೈದಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವ(ಕು)ಜನರಿಗೆ ಮಾರಿಕೊಂಡು ಅಥವಾ ಮಾರಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಬೂಬು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜರಿಯಲು ಯಾವ ಬಯ್ಗುಳವೂ ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಹಾಗೆಂದು ಹೀನಾಮಾನ ಬಯ್ಯುವ ಜಾಯಮಾನವೂ ನನ್ನದಲ್ಲ.  ಬಯ್ಗುಳದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. 

ಹೋದ ವಾರ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆ ಹೊರಡಿಸಿರುವ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಅವನತಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯಲು ಇರುವ ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ . 

ಪ್ರಕಟಣೆ:  ಸಿ3[1]ಪ್ರಾ.ಶಿ: ಅ.ಶಿ. ನೇ ೦1/:2018-19 (ದಿನಾಂಕ: 19-12-2018)

“ಉಲ್ಲೇಖ 01 ರ ಸರ್ಕಾರಿ ಆದೇಶದಲ್ಲಿ 2018-19 ನೇ ಸಾಲಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಾಗೂ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇರುವ ಹುದ್ದೆಗಳ ಎದುರಾಗಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೂ ಸದರಿ ಅತಿಥಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮಾಸಿಕ ಗೌರವ ಧನ ದರಗಳನ್ನು ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ರೂ. 7500/- ಮತ್ತು ರೂ. 8000/- ಎಂಬುದಾಗಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ”.

ಮಕ್ಕಳು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?  ಹಾಗಾದರೆ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕರ ಅಗತ್ಯ ಯಾಕೆ ಬಂದಿದೆ?  ಒಹೋ… ಕೆಲವು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೀಗಿದೆಯೋ.  ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ಯಾ? ಯಾಕೋಪ್ಪ??  ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಕರ ಅವಧಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಡೆ ಪಕ್ಷ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿನ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನಾದರೂ ನೇಮಿಸದಂತೆ ಮಾಡಿರುವ (ಕಳಪೆಗೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇಂದು ಅವರೂ ಇಲ್ಲ), ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ನಡೆಯಬಲ್ಲದು? ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ವಾರದ ಊಟದ ಬಿಲ್ ಎಷ್ಟು ಎಂದು ಕೇಳಿ.  ವಿಧಾನ ಸಭೆಗೆ ಹಾಜರಾಗುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆ.  ಅದಕ್ಕವರಿಗೆ ಸವಲತ್ತು ಬೇರೆ.  ಪ್ರಯಾಣ ಭತ್ಯೆ, ತುಟ್ಟಿ ಭತ್ಯೆ, ಬಾಡಿಗೆ ಭತ್ಯೆ ಎಲ್ಲಾನೂ ಬೇಕು. ಮೊನ್ನೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಬಿಲ್ ಯಾರ್ಯಾರು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಕೇಳಿದ್ರೂ ಅಂತಾನೂ ವರದಿ ಬಂದಿತ್ತು.  “ಅಧ್ಯಯನ” ಪ್ರವಾಸಗಳಿಗೆ ಹಣವಿದೆ.  ಜೊತೆಗೆ ಉಚಿತ ಊಟ ಉಪಾಹಾರ.  ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆವರೆಗೆ (ಆನಂದದಿಂದಲೇ) ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಂಡು ಪಾಠ ಮಾಡುವವನಿಗೆ/ಳಿಗೆ ಇವರು ಕೊಡುವ 8000 ಸಾವಿರ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುತ್ತದೆ?  ಒಪ್ಪೋಣ.  ಆಗತಾನೇ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗುವ ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆದವನಿಗೆ 8000 ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಆತನೂ “ಒಂದು ವರ್ಷ ಕೆಲಸದ ನಿಜವಾದ ತರಬೇತಿ” ಎಂದು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡಿಯಬಹುದು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಆದ ಮೇಲೆ ಅವನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತವೆ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಚಿಂತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪಾಠ ಕಳಪೆಯಾದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ.  ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದೇ ಹಳೆ ಕಥೆ.  ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲ.  ಮಕ್ಕಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  “ಬಡ ಮೇಷ್ಟ್ರು” ಎಂಬ ಪಾರಂಪರಿಕ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುವಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಆಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರವು ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ?

ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಂಕಿ ಅಂಶ ಇಟ್ಟ್ಕೊಂಡು 2000 ರಿಂದ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ದಾಖಲಾತಿಯಲ್ಲಿ ಶೇ____ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಬಹುದು. ತಾವೇ ಶುರು ಮಾಡಿರುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು “ಈ ಶಾಲೆ ಮುಚ್ಚಿ, ಆ ಶಾಲೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸಿ,  ಮಕ್ಕಳು 4 ಮೈಲಿ ನಡೆದರೆ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ,  ನಾವೆಲ್ಲಾ 8 ಮೈಲಿ ನಡೀತಿದ್ವಿ”  ಎನ್ನಬಹುದು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೂಪರ್ ಫಿಟ್.  ಎಲ್ಲರೂ ರೈತರ ಮಕ್ಕಳೇ.  ಪೂಜೆಗೆ ನಾಲ್ಕು ಹೂ ಕಿತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡವರೂ ರೈತರೇ,  ತಾರಸಿಯ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆದವರೂ ರೈತರೇ. ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೃಷಿಭೂಮಿ ಇದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ರೈತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಹೌದಲ್ವೇ.  ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಯಾರೋ ಪರದೇಶಿ ಬಂದ ಶಕುನಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಣಕಲು ಸಸಿಯನ್ನು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹೂತರೆ ಅವರೂ ರೈತರೇ ಅಥವಾ ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಹರಿಕಾರರೇ.  ಆ ಸಸಿಯು ಒಣಗಿ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಇವರ “ಒಣ ಮಹೋತ್ಸವ” ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.  ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಒಣ ಮಹೋತ್ಸವಗಳನ್ನು,  ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು.  ಕೆರೆಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ (ಲಜ್ಜೆಗೇಡಿತನದಿಂದ) ಕಲುಷಿತಮಾಡಿ, ಹಾಳು ಸುರಿದು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಗ್ಗಡ ತುಂಬಿ,  ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ,  ಇಂಚು ಇಂಚಾಗಿ ಅದರ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಾ ಬಂದು, ಈಗ ಕೆರೆಯಿಂದ ರೋಗ ಹರಡುತ್ತಿದೆ, ಕೆರೆ ಇರುವುದರಿಂದ ರಸ್ತೆ ಮಾಡಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಭದ್ರರಿಗೆ ಬಹುಮಹಡಿ ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟಲು ಅನುಮತಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಗೂ,  ಇವತ್ತು “ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ಬಡ ಮಕ್ಕಳ ಕಲ್ಯಾಣ” ದ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಏಳ್ಗೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಗೂ ಇರುವ ಸಾಮ್ಯತೆ ಸರ್ವವೇದ್ಯ.  ಹಣದ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ, ಹಣದ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ.  ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಹೇಳಿ?  (ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರಗಳೂ ಕಾರಣ).  ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಬೇಡ.  ಆದರೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ವರದಿಗಳು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿರುವ ಯೋಜನೆಯ ಹೆಸರಿನ ಪೋಲು, ದುಂದು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು, ಸೋರಿಕೆಗಳನ್ನು ತಡೆದರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಒದಗಿಸಬಹುದು.   ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಗುಣಮಟ್ಟದ ನಲಿವಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ತಾಣಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಬೇಕು.  ಇವರಿಗೆ ಹೊಸ ಸಚಿವರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಶಾಲೆಗಳು ಯಾವ ಸುಖಕ್ಕೆ ಬೇಕು?  ಮಕ್ಕಳೇನು ವೋಟು ಬ್ಯಾಂಕೂ ಅಲ್ಲ.  ಆ ಮಕ್ಕಳ ಪೋಷಕರಿಗಂತೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆ.  ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸುಪ್ರೀಮಮ್ಮನ ಕೋರ್ಟಿಗೂ ತಾಯ್ನುಡಿಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಹತ್ವ ಏನು ಎಂಬ ಅರಿವು ಬಾರದೇ ಹೋದದ್ದು ದುರ್ದೈವ. 

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸೇರಿಸಿಯೇ ತೀರುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದೂರಗಾಮಿ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ.  ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ದುಷ್ಪರಿಣಾಮವೇ ಅಲ್ಲ.  “ರೆಕ್ಕೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕೇ, ಹಕ್ಕಿಗೆ ಬೇಕು ಬಾನು, ಬಯಲಲಿ ತೇಲುತ ತಾನು, ಮ್ಯಾಲೇ ಹಾರೋಕೇ” ಎಂದು ಚಿನ್ನಾರಿ ಮುತ್ತ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಡಿದ್ದ.  ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿತ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೋಹಿ ಪೋಷಕರದ್ದು. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಆ ರೆಕ್ಕೆಯ ಪುಕ್ಕಗಳಿಗೆ ಮೈಗಂಟಿಕೊಂಡ ಎಲುಬಿನ ಆಸರೆ ಇರಬೇಕು.  ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಯಲು ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡ, ತುಳು, ಕೊಂಕಣಿ ಮತ್ತು ಕೊಡವ ಎಲುಬುಗಳು ಈ ಬಯಲನ್ನು ಬಲ್ಲವು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪುಕ್ಕ ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ರೆಕ್ಕೆಯ ವಿಸ್ತಾರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುವ, ದೂರ ಕ್ರಮಿಸುವ ಕ್ಷಮತೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು.  ಆದರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಎಲುಬು ಗೂಡು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೇ ಮಾರಕವಾಗಲಿದೆ. ವಲಸೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಸಾವಿರ ಮೈಲಿ ಹಾರಿದರೂ ಮರಳಿ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಟೊಂಗೆಗೇ ಬಂದು ಸೇರುವ ಪ್ರಕೃತಿ ಚಮತ್ಕಾರದ ಹಿಂದೆ ಅವುಗಳ ವಾಸನಾ ಶಕ್ತಿಯೂ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ.  ತಾಯ್ನುಡಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಎಲುಬಿನ ಸಮೇತ ಕಿತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಗ್ರ್ಯಾಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಬಹುದು.  ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ತಾನು ಬೆಳೆದ ಗೂಡಿನ ಅರಿವೂ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಛಲದಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ನೆಲದ ಘಮ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.  ಅದೃಷ್ಟವಿದ್ದ ನಾಲ್ಕಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ.  ಅವು ಬದುಕುವ ವೈಭವವನ್ನು ಕಂಡು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೋಹಿ ಪೋಷಕರ ಭ್ರಮೆ ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ನಿಸರ್ಗ ನಿಯಮಾನುಸಾರ ನೆಲದ ಘಮ ಗುರ್ತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ, ಸಿಕ್ಕ ಪಕ್ಕಲ್ಲಿ ಇಳಿದು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದ ಸಾವಿರಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.  ಬೇಕಾಗೂ ಇಲ್ಲ. 

the tail on fire a tragedy-photo by Biplal Hajra - Copy
Photo by Biplal Hajra

The dead are cremated for good reason

Some great apes and elephants can mourn their dead.  We humans have perfected the art of remembering and respecting our dead. The Hindu cremation site is named the Rudrabhoomi (Rudra= the destroyer, Bhoomi=the earth; literally the place ruled by the destroyer). It is a place of destruction or fast deconstruction of a dead human body. It reminds us that the living we are a small ordered part of humongous chaos to which we return when we die. Burial too provides a protected and honorable means for slow deconstruction of a human dead body. My intention here is not to question the customs of many other great civilisations. I am just trying to analyse the change I see around me in India. I am reminding ourselves why we burn the dead.

In India, we are free to choose how we respect the dead. Those who want to bury their dead in India are free to do so and those who want to cremate are free to do so and we are proud of plurality and diversity. However, our ‘politicians’ and some brainless followers of those politicians build expansive memorials (at the tax payers’ expense) for some of our famous dead. The memorials are occasionally useful institutions e.g. libraries, museums, universities etc. I will support those who want to construct a new world class institution to honour the dead. Sadly, they rename an old crumbling institution with the name of the newly dead or the same old dead. It is a different question whether those institutions remain true to the values upheld by their famous namesakes. Political parties (all of them) think that by naming every bridge, road, railway station, city or an airport after a select few dead leaders, they will get votes. I pity them. Memorials and monuments are usually built to be useless or become useless or worse still, a burden on our society.

Hero stones have a rich history in India, particularly in Karnataka.  See this 4 part video series on ಕರ್ನಾಟಕದ ವೀರಗಲ್ಲುಗಳು by Prof R Seshashastry, a well known epigraphist. He explains the meaning and cultural significance of hero stones in Karnataka (courtesy: munnota).  Typically, a hero stone was erected in honour of a veera (a hero) who died for a just cause (need not necessarily be in a battle field).  We respected our heroes individually and those stones have historical value today.  The Amar Jawan Jyoti war memorial in modern India is a poignant place. I have not seen it personally myself.  Just a photo of that memorial, depicting a soldier’s helmet on a solitary rifle without the soldier, is so powerful that it moves me every time I see it.  Amar Jawan JyotiIn Australia, there is a tradition of parading a saddled horse without a rider on their national day (same as India’s Republic day), symbolising the soldier who did not return from the battle field. The fact that the dead soldier is present by his absence in both these cases is a wonderful tribute to his sacrifice. Any Indian will naturally feel for those brave souls who fought for our security, fought nature’s fury and rescued the stranded in calamities, and became martyrs in that process. There are several personal tragedies underneath a collective triumph of such kind. War memorials are generally collective memorials. A war memorial may stand for dignity. In contrast, a mass grave is a symbol for despair. People who died in heaps during a disease outbreak, people who died as victims of a genocide, those who died in an earth quake or any other natural disaster…they were not heroes in any conventional sense. Both are collective memorials and both emerge from tragic circumstances. They may act as a place of reflective thought to some. I respect such collective symbols, especially those that remind us of the horrors of the past, and of our own collective successes and failures. I feel that the Indian tendency to glorify and worship individual sacrifices may have taken new forms in modern India. Hero stones of medieval India were simple stone inscriptions that only talked about the person who died.  The people who erect modern monuments not only want extravagant structures, but also want to tom-tom their own name for erecting those monuments.  The so called dead ‘hero’ is a vehicle to help the living ‘thirsty for publicity’. Who needs such monuments?

I know that some of the most astonishing architectural feats in human history are tombs and memorials. Burial sites have provided fantastic insights into ancient civilisations. For instance, we know what we know about the Etruscan civilization (1000 to 100 BCE) in Southern Europe only because they had a careful and extensive burial tradition. Artifacts recovered from those graves are the only source of information about those people. Such sites are rare in India because our customs were and are different. Be them as they may, I can’t get over the question why we defeat the purpose of burning a dead body by building a new ‘sanitised’ building or a memorial even for a select successful few in India? It is disconcerting to see memorial politics of the dead. Be it the old dead or the new dead.

A modern ecowarrior may do some calculations to point out that burning a dead body can trigger deforestation or enhance the release of noxious gases, both undesirable. From that angle, burying a dead body is the eco-friendliest way. Microbial decomposition of the body is the way nature would have done it if left to its own devices. Burying is a protected improvised version of the same. I respect that. However, as the saying goes, the voting preferences of people in the UK (just an example) changes as they get older. They vote for the liberal democrats when at University, vote labour when unemployed or in early stages of a career, vote conservative when reach middle or old age, and then they vote green when they are dead (and buried). If people who died had not used diesel and petrol cars all their life, had not used plastic bags all their life, had not taken hour long showers with potable water twice a day all their life, had not …may be one may rationalise the vote for green when dead. In other words, we don’t have to do emission tests of funeral pyres if we become more responsible when we are alive. Having said that, a grave site is a personal site of mourning and not a site of public fanfare. We must respect personal relationship a person may have with the dead.

Those who choose to burn their dead do so for good reason. Our people must understand this.  In my view, the dead (individual(s)) do not need physical monuments and other kinds of structures raked up in their names even if they did extraordinary deeds when alive. If they were the noblest of people, they will continue to live in the living society’s mind space. They don’t need a sterile monument. If someone dies, he or she will be remembered by his or her friends and relatives in personal ways and not by building public shrines for dead people.

PS: Sati (also known as sahagamana) was an inhuman practice of ancient India, where a widow had to jump into her husband’s funeral pyre and burn alive. Reformers like Raja Ram Mohan Roy gallantly opposed the society (19th century CE) and India changed for the better. Today, there is no Sati in India and Indian women have autonomy and freedom (still a long way to go). There are many examples of hero stones for women who had become Sati in India.  They are called Maasti stones (mahasati= the great wife). People pay homage to such stones even today.  One of my ancestors had performed Sati around 400 years ago in a small village in Karnataka. My grandmother and many of my aunts used to visit the place and pay tributes to her.  I was always torn whenever I thought of that place.  One part in me always respected my grandmother’s feelings for her ancestor.  Another part of me, much later in my life (after having visited the place) thought of the desperate circumstances of that woman who jumped into the pyre.  It was not a public shrine though.  Did we need a reminding symbol for such personal tragedy? Different answers for different people, I guess.  The woman who performed Sati was in a different era. My grandmother belonged to another era and I am here and now.

Not Just Another Weblog