Ravindranatha Thakoor and his Reminiscences – Part 1

I had been fascinated by the Bengali Indian poet Ravindranatha Thakoor who acquired global fame at one point (early 20th century), who wrote two poems that later became national anthems for two countries (India and Bangladesh), and who looked the part of a poet sage with his silky white beard, moustache, and piercing eyes. A professor and historian I have come to interact with and respect, had suggested that I should read Ravindranatha Thakoor for my own benefit.  I did not know where to start.  The great man has so many books to his credit. Luckily, I found a book in my father’s collection and it was Reminiscences (1912) by Thakoor. This was an English translation of the original Bengali Jeevansmriti. I read the book with much enthusiasm.  I realise that I have to read plenty more to understand his world view.  Nonetheless, I felt Reminiscences gave me a nice primer into the man’s makings.  

Reminiscences was first published in 1912 and I read a 1961 reprint by McMillan and Co., London.  The book is about Thakoor’s childhood and adolescent life (age 4 to 22), recollected and narrated when the author was 51 years old (hence the title). The fact that book was not written as a juvenile exercise attracted my attention. I expected to understand Thakoor by gauging how he had portrayed his own early life, a good indicator of many things. As a Kannadiga, I want to write and pronounce his name as Ravindranaatha Thakoor for obvious reasons.  You are free to see this as a poor attempt at mocking most citizens of West Bengal who proudly mispronounce non-Bengali words and South Indian names by converting any ‘va’ into ‘bha’ and any ‘a’ into ‘o’. So, let Robindranath Tagore be Ravindranatha Thakooru in humble Kannada.

Kannada playwright and novelist P Lankesh (1935-2000) had once remarked that the childhood plays a significant role in every author’s imagination but any author will have a tendency to find significance in one’s own childhood even where none exists. There are many instances in Thakoor’s Reminiscences where you will feel “can this be genuine experience of a 12-year old or is this a 50-year old trying to see significance in a rather cosy and privileged childhood?”. For instance, Thankoor says “luxury was a thing almost unknown in the days of my infancy (p 8)”. Not many pages later you wonder when he says that his father’s multi-storied bungalow had a shower in the third floor (19th century India). Blimey! He grew up under servocracy (one servant for his hand and many others for his feet, to translate a colloquial saying in Kannada). However, the author warns quite early in the book that one should not read this book as an autobiography.  Instead, he wishes that the book be read as an improvised account of unforgettably vivid real images.   So, I tried to follow his instruction.

“[A child’s] possessions are few and trivial, yet he needs no more for his happiness” (p17): A book about childhood experiences must have some indispensable wonder about the world around us.  Thakoor serves them in plenty and endearingly so. Thakoor writes about his learning from servants, teachers, elder brothers (4 of them), and above all nature.  What stood out for me were the myriad intimate encounters of Thakoor with plants. I was mesmerised and was eagerly turning the leaves of the book expecting them in every corner. To give you two of the better examples

  1. with tangled roots hanging down from your branches, O ancient banyan tree, you stand still day and night, like an ascetic at his penances, do you ever remember the child whose fancy played with your shadows” [This he writes as a poem on the banyan tree in their outer home garden. Note that the anonymous English translator says that the verse wherever quoted were translated from Bengali to English by Thakoor himself, p12-13].
  2. some way below our house there stretched a spur thickly wooded with deodars. Into this wilderness I would venture alone…these lordly forest trees, with their huge shadows, towering there like so many giants- what immense lives had they lived through the centuries! And yet this boy of only other day was crawling round about their trunks unchallenged” [Recounting the wanders as a 10-year-old in a Himalayan forest, p95]

I have experienced similar awe in the company of trees.  I resent the fact that people always surrender to dead dinosaurs to excite and terrify children about nature. Why not introduce children to the generous, poised, and living giants of the forests instead? Sadly, as Thakoor puts it the wonder is lost too soon. It resonated with me when I read about the custard apple seed he had planted as an 8 year old and used to water ever day and waited with wonder when it would come out and become a tree. He in his 50th year still saw many sprouting seeds of custard apple but he had lost the sense of wonder. “The fault is not in the custard apple but in the mind” Thakoor remarks (p21). Wisdom has its downside.


[End of part 1]

Ravindranatha Thakoor and his Reminiscences-Part 2


Supreme court of India does not know the difference between rights and duties

I am proud of my Indian identity without hating anyone. Some times I am angry and anger can be good sometimes. But the current situation in Karnataka and the injustices to us from the central institutions are transforming my pride into ‘self-doubt’ and I worry that I might start hating ‘others’. I have struggled with the ideas/ questions discussed below for a long time and I don’t think I have answers. I don’t claim to be correct with everything I say here.

SUPREMECOURTOFINDIAI have seen the photograph of the building that houses the Supreme Court of India.  Every time a news associated with a supreme court judgement comes along we see the photo of the building along with the news. The building does not mean anything to us in Karnataka because people in that building do not respect Karnataka’s rights and they do not understand the difference between rights and duties. I will explain. The Indian Supreme court has squashed preference to Karnataka citizens in post-graduate (PG) medical courses in medical colleges run by Karnataka (our) state or supported by our state. I feel the Supreme court of India just does not understand what it means to be an Indian. Indian citizenship is neither an entitlement nor a right to encroach on others’ rights. Where does ‘we’ stop and where does ‘others’ begin is a/not an easy question. The linguistic division of states is a good starting point and a criteria of population above a critical mass, and a geographic presence that is economically and ecologically sustainable are good boundary markers.

I know that the sense of entitlement in Indian citizens is not very different from the sense of entitlement in Karnataka citizens, when the latter demand preferential treatment in Karnataka. Critics will say if an Indian is not entitled to get a PG seat in Karnataka, a citizen of Karnataka is also not entitled to get the same. But, the problem is the top-down approach. The Supreme Court does not give equal importance to duties when it talks about rights. If a student has a right to study anywhere he or she likes, does he or she also have a duty that is beyond bounds?  I am not talking about fundamental rights (right to life etc) and fundamental human duties (vaguely, doing what is right etc). Most duties appear anchored in some place, stem from one’s own self and spread out (bottom-up). In contrast, most rights appear to be ubiquitous, give the impression of equity, and often imposed from outside (top-down). Those citizens of Karnataka who benefited from Karnataka (also India to a lesser extent) but are now performing ‘universal’ duties elsewhere must have faced these questions. The same also applies to many thousand non-citizen experts and non-experts residing in Karnataka, who trained elsewhere, are now serving Karnataka, may be with fervour.

Universalist attitudes are good and must be practiced under moderation (a contradiction, I know). By all means have a quota for all-India entrance exams. All institutions must give some seats on merit/need basis to anyone from anywhere in the world (not just within India). What is that ‘some’? 50%? or 80%? Be realistic, 20%? It is important to foster diversity in centers of learning (Karnataka has enough diversity within itself to enrich a student’s life and offers enough to develop a broad world view). But, any institution that is separated from its society is destined to die, and until then it will be a burden. Try this: Cut off the central funds (BTW, state funds disguised as central funds), cut the tap water from the local river or tube-well, cut the food supply from the local agricultural field, and cut electricity from a local grid, and see whether the institutions survive. If they do, by all means give all seats to students from Mars. Universities and colleges full of students from other states, who do not speak the local language, who do not trust the land (the land always trusts them), who create their own isolated bubbles within the larger society worry me. Having said that, it is worth remembering that PG seats in most state and central universities (all fields) have lost value for other reasons. Sadly, rampant cronyism, nepotism, treating education as a stock market commodity, and misinterpretations and misuse of ‘sense of entitlement’ by citizens of Karnataka have damaged us. Our claim for greater autonomy in state matters has suffered as a result. So it is probably not worth defending them today. However, I hope that someday our state run universities can really be worthy of being part of Karnataka.

I am proud of being a citizen of Karnataka and a citizen of India. Our central government and central institutions (including a blind Supreme court) are making me hate them. I worry that my anger may turn into hatred. Karnataka’s interests have been compromised in the name of India time and again. Of course we have elected some useless MPs to represent us in the parliament, which does not function anyway. With a heavy heart, I say that my faith in Indian federalism in its current form is evaporating.


Added on April 18th, 2018

When people start talking about ‘resource limitation’ or ‘violation of environmental norms’, the first thing they do is to look for scapegoats. Migrants (either recent or ancient) are easy targets and the same is happening all over the world. The ‘anti-outsider sentiment’ is one of the basic instincts that gets activated in any human or animal when it is under distress. However, let us also see why this feeling is more palpable these days in cities like Bengaluru.

(i) Cities like Bengaluru and Mumbai have become unsustainable. Blame the locals (who?) for their greed and for destroying the environment. But, there is some legitimacy with nativism too, considering how unjust our Indian federal system has become. Migration from rural to urban centers at the current rate (mainly from North to South India) will be fatal for both. “by 2050 AD” says a crooked fortune teller. Just wait and see.

(ii) Recent immigrants into any city fall into two categories and both have bad reputation. The affluent from other richer cities who buy property in Tier II cities look at their new home as real estate. Nothing more. The poor laborers from other poorer parts of the country may bring unskilled labour to their new home and many do migrate out of economic needs. But, they also add to the existing ‘unstructured’ expansion of often illegal settlements. They do strain the public services, which is pathetic as it is. Even the ultra-rich are illegal in my view, since they buy properties developed on encroached lake beds or forests. Amidst this chaos, there are the old middle class (who are fast becoming the neo-rich, destroyers-in-chief of the environment), who do not vote, who only speak when taps run dry in their own homes, and who can exploit anything and everything for their short-term gains.

(iii) Add to the above, the linguistic mismatch, the public display of alien festivals, and all other conflicts that migration brings with it, and all of those concerns are brushed aside in the name of “India” and “equal rights”. This point is often ridiculed as the first refuge of the racist, the parochial, and the bigoted. But, those who ridicule this view point fail to realise the enormity of the problem. The Brexit vote in Britain has woken up sleeping liberals and universalists in their 1000s…a touch too late for them.

ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪ “ದಾಟು”- ಆಡಿಯೋ ಪುಸಕ್ತದ ಅನುಭವ

ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪ ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಅನೇಕ. ನಾನು ಅನೇಕವನ್ನು ಓದಿಲ್ಲ.  ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪವಾದ್ದು “ದಾಟು”. ಬೃಹತ್ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದರೆ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಇಂಥ ದಪ್ಪ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಂದರೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿಕೆ.  ಆದರೆ ಈ ಸಾರಿ ದಪ್ಪ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ದಾಟಿಸಿದ್ದು ನನ್ನವಳು. ಅವಳು “ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ದಿನವೂ ನನಗೆ (ಅವಳ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ) ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನೂ ದಾಟಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.  ಹಾಗಾಗಿ, ಅವಳು ಹೇಳಿದ “ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ನನ್ನ ಓದು ಓಸಿ ಹೊಡೆದದ್ದು ಆದರೂ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ವಾಸಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. 

“ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರ ಸತ್ಯಭಾಮಾ. ಓದಿದಾಕೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ.  ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಊರು ತಿರುಮಲಾಪುರ (ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಹಳ್ಳಿ; ಮೈಸೂರು, ಮಂಡ್ಯ, ತುಮಕೂರು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ). ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಪ್ಪ, ಅರ್ಚಕ ವೃತ್ತಿ ಮಾಡುವವ.  ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಚಾಣಾಕ್ಷ ಅಣ್ಣ, ಹೋಟೆಲ್ ನಡೆಸುವವ. ಪುಡಿ ರಾಜಕಾರಣಿ, ಪಾರ್ಟ್-ಟೈಮ್ ಅರ್ಚಕ. ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಫುಲ್-ಟೈಮ್ ರಾಜಕಾರಣಿಯ (ಮಂತ್ರಿ) ಮಗ.  ಸತ್ಯಭಾಮಾಳು ಅವರಪ್ಪನಿಂದ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪೂಜಾ ಕ್ರಮ, ಶ್ಲೋಕಗಳು, ಕೆಲವು ವೈದಿಕ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಕಲಿತಿರುತ್ತಾಳೆ.  ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ.  ಅವರಪ್ಪ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಭಾಮಾಳ ಅಣ್ಣನಿಗೆ.  ಇವಳು ಅವನಿಗಿಂತ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ ಗ್ರಹಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ಉದ್ಧರಣೆ ಹಿಡಿಯುವ ಬದಲು ಸಾರಿನ ಸೌಟು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಒಂದು ಸುಳುಹು ನಿಮಗೆ.  ಕಾದಂಬರಿಯ ಸಾರ ಪೂರ್ತಿ ಇದರಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಆದರೂ ಇದೊಂದು ಆಧಾರ ಕಂಬ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ. 

ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿಮಗೆ ಭಾಮಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾತಿಯವಳು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿರಬಹುದು.  ಆದರೆ ಅವಳ ಪ್ರೇಮಿ ಗೌಡರವನು. ಭಾಮಾಳ ವಿಚಾರಪರತೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಇಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಗುವುದು ಸಹಜ ಎಂದು ಓದುಗ (ಕೇಳುಗ) ಬಗೆದರೆ ಅದು ಸರಿಯೇ. ಸರಳ ಕಥಾ ಹಂದರ ಹೆಣೆದಿದ್ದರೆ “ದಾಟು” ಸಾಧಾರಣ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಸಿನೆಮಾ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭೈರಪ್ಪ ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯ ದರ್ಜೆ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಜಾತಿ ವೈಮನಸ್ಯ, ತನ್ನ ಮೇಲಾಟ, ಇದಿರ ಹಳಿಕೆ, ಇವೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.  ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಸಹ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಹುಪಾಲು ಇದೇ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆ.  ಬೇರೆಯವರು ನಿತ್ಯ “ರಾಜ”ಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವಕಾರ್ಯ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.  ಅವಳು ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳ ಸಹಪಾತ್ರಗಳು ಅಲ್ಲೀವರೆಗೂ ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆ.  ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೋಡುಗಳಿತ್ತು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ.  ನೀವು ಓದಿದಾಗ (ಕೇಳಿದಾಗ) ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಪಾತ್ರದ ಓರೆಕೋರೆಗಳ ಪರಿಚಯ ಆಗುತ್ತದೆ.  ಕೋಡುಗಳಿದ್ದರೂ ಅದು ಓರೆಕೋರೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅಷ್ಟು ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಅಪ್ಪ ಕಾದಂಬರಿ ಬೆಳೆದಂತೆ ಕೊಂಚಮಟ್ಟಿಗೆ “ಸ್ವಂತ ಲೋಕ ವಿಹಾರಿ” ಆಗಲೂ ಸಹ ಜಾತಿಪಾತವೇ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ, ಈ ಜಾತಿ ಪ್ರಪಂಚವು (ಜಾತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎನ್ನಲೇ?) ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ,  ಪ್ರತೀಕಾರ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆವ ರೀತಿಯನ್ನು “ದಾಟು” ಕಾದಂಬರಿಯು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

Bhyrappa_Daatu“ದಾಟು”ವಲ್ಲಿ ದಲಿತರು (ಅದರಲ್ಲೂ ಹೊಲೆಯ ಮಾದಿಗರು) ಗಾಂಧೀಜಿ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದಾಹರಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.  ಅದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ತಾವೇ ನ್ಯಾಯ ನಿರ್ಣಯ, ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ದಲಿತ ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಸಿಗುತ್ತವೆ.  ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಒಡನಾಟ ಇರುತ್ತದೆ.  ಅವಳಿಂದ ಅವರು, ಅವರಿಂದ ಅವಳು ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುವಾಗ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವಗಳ ನೆನಪು ಬಂದರೆ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. 

ನಾನು ಇಲ್ಲೀವರೆಗೂ ನಿಮಗೆ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಬೇರ್ಯಾರನ್ನೂ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಪರಿಚಯಿಸಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಸತ್ಯಭಾಮಾಳಷ್ಟೇ ಗತ್ತು ಉಳ್ಳ, ಅವಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೀವನಾನುಭವ ಉಳ್ಳ (ಸತ್ಯಭಾಮಾಗಿಂತ ಒಂದು ತಲೆ ಹಿಂದಿನವಳು) ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಪಾತ್ರವನ್ನು ಭೈರಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.  ಅದು ಮಾದಿಗರ ಹೆಣ್ಣು ಮಾತಂಗಿ ಯ ಪಾತ್ರ.  ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಭಾಮಾಳ ಪಾತ್ರ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಕೃತಕ ಎನ್ನಿಸಬಹುದು.  ಆದರೆ, ಮಾತಂಗಿಯ ಪಾತ್ರ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸು ಮಿಡಿಯದಿದ್ದರೆ ಆ ಓದುಗ “ದಾಟು”ವುದು ವ್ಯರ್ಥ.   

ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ನಡೆ, ನುಡಿ, ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅವಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಾವುದೇ ಗಂಡು ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ “ದಾಟು”ವುದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಅಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.  ಹೆಣ್ಣಾರು? ಗಂಡಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಜಾತಿ ತಿಕ್ಕಾಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ದಾಟಬೇಕಾಗಿರುವ ಕಂದರ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಓದುಗನಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಬಹುದು.  ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾಗಿ ತಾವೇ ನ್ಯಾಯ ಹೇಳುವ ತುಡಿತ ಭೈರಪ್ಪನವರಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಕೇಳುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಅವರು ನ್ಯಾಯಾನ್ಯಾಯ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಭಾಮೆಯೂ ಸಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ, ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.  ಅರ್ಧಬಂರ್ಧ ಉತ್ತರಗಳು ಕೆಲವರ ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.  ಆ ಸಾವುಗಳ ತುಲನೆಯನ್ನೂ ಓದುಗ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಆಂಬೋಣ.  ದಾಟುವುದು ಕಷ್ಟ ಎನಿಸುವ ಮುಂಚೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದರೂ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.  ಓದಿ, ದಾಟಿ ನೋಡಿ. 

ಜೊತೆಗೆ ಇಂದಿನ “ಆಡಿಯೋ ಪುಸಕ್ತ” ಯುಗದಲ್ಲಿ, ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನವಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಸಂತಸ ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ.

The Citizen State of Karnataka: ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು

What constitutes citizenship of a state?  Who can be called a “true citizen”? These are questions of global importance today, in a world where every person has multiple identities and when people and populations ebb and flow like never before.  To know what I mean by the word “true” or “truth”, you should read another article on truth.  But, assuming that all of us vaguely understand what “true” stands for, I am going to define 5 categories of people and their traits, and I provide a critique of citizenship statuses in a state like Karnataka (a state within the Indian union).  Any attempt to categorise the human condition will be flawed in some way. Hence, these categories may be objectionable to some people. Please also see that those who object will belong to one of the five categories (or a sixth category if you like). They are free to choose.  

ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಪೌರತ್ವ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡಗಳೇನು? ನಿಜಪೌರ ಯಾರು? ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರಸ್ತುತ.  ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನದೆಂದು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ವೇಷಗಳು, ಭೂಷಣಗಳು, ಮತ್ತು ದೇಶಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಂದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.  ನಿಜಪೌರ ಎಂಬಲ್ಲಿ “ನಿಜ”ದ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂದು ನೀವು ಕೇಳಬಹದು.  ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ “ನಿಜ” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಕರ್ನಾಟಕ (ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಇರವು ಉಳ್ಳ) ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂದು ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಧದ ಜನರನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.  “ಮನುಷ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ“ಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಊನವುಳ್ಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.  ಈ ಮಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಕೆಳಕಂಡ 5 ವಿಧದ ಜನರನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಲೋಪ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ,  ಆ ಲೋಪವನ್ನು ಗುರ್ತಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವವರೂ ಸಹ ನಾನು ವಿಂಗಡಿಸಿರುವ 5 ಜನವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುವಂಥವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅವರವರ ಆಯ್ಕೆ ಅವರಿಗೇ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.  

True Citizen:  He or she is a person who trusts the land he lives in, speaks and transacts in the language of the land, and has no conflicts of interest in matters concerning the welfare of his home land (home state). A true citizen need not be a citizen of Karnataka by birth. He or she need not be fully aware of Karnataka’s history (glories and ignominies of the past).  A long-term permanent resident of Karnataka is a true citizen when he or she genuinely trusts the land and the land also trusts him/her completely (the land is a hold-all phrase for the waters, the air, the forests, the wild life, the languages, and the true citizens of that land).  True citizens always transact in one of the languages rooted in the state.  They pay taxes to the state’s exchequer (if they are taxable), and will uphold state identity and state interests in any situation within India or outside India.  True citizens have immense respect for their environment and they care for their environment (respect for the land is the first Trust Building Measure). They converse with their children in one of the languages rooted in the state they live in. They will ensure their children become fluent users (spoken and written form) of the language of the land. They respect visitors from other states and will go out of their way to help tourists. Those who serve the interests of the home state by being short-term visitors to other states and countries (without harming the place they are inhabiting, without devious schemes), those people will remain true citizens of Karnataka. However, a small number of true citizens may exploit or mistreat temporary visitors and may provide fodder for “national media” to show Karnataka in poor light. Those that damage Karnataka’s public properties (for whatever cause) and cause bodily harm to other residents of the state, do not deserve their “true citizen” status. They must be expunged from the land in an exemplary fashion. 

“ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್” (ನಿಜಪೌರ) ಗುಂಪನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖಾನಿಸಬಹುದು. “ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್ಸ್” ಅಂದರೆ “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”.  ಅಂದರೆ, ಇವರು ತಮ್ಮ ನೆಲ, ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಭಾಷೆ, ಕಾಡು, ಮತ್ತು ಜೀವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಂಬಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅದೇ ತೆರನಾಗಿ ಆ ನೆಲವೂ ಅವರನ್ನು ನಂಬಿರುತ್ತದೆ (ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು “ನೆಲ+ಅನ್ನು” ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಲ್ಲ).  ಕರ್ನಾಟಕ ಮೂಲವುಳ್ಳ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತವನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರು ಆ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಬೇಕು, ಅಥವಾ ಆ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಆಡಿ ಬೆಳದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ.  ನೆಲದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಯಾರೇ ಆಗಲೀ ಆತನನ್ನ ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನ ನೆಲವು ನಂಬುತ್ತದೆ. ನೆಲವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನೆಲ ನಂಬುಗೆಯ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಆ ಗೌರವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರ ನೆಲದ ಪರಿಸರವನ್ನು ಶುಚಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅವಧಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಾಡಿನ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಜನರೂ ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಜನರಲ್ಲಿ ತಾವು ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ವಿಷಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಆಸೆಗಳು ಇರಬಾರದು.  ನೆಲ ನಂಬುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿಗಳು, ಪ್ರವಾಸಿಗಳನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಅಪಚಾರವೆಸಗಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ತರುವಂಥವರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರು ನೆಲ ನಂಬುಗೆಗೆ ಅನರ್ಹರು.  ಅವರನ್ನು ಅದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡಬಹುದು.  

True Citizen

Permanent Resident:  He or she is a person who has lived in Karnataka for many years and ticks almost all the boxes of eligibility criteria for becoming a True Citizen.  A permanent resident need not be a citizen of Karnataka by birth.  Their forefathers and mothers may have immigrated to Karnataka many decades or hundreds of years ago.  These permanent residents of Karnataka have not only earned their living in Karnataka, would have also learnt to speak and transact in one of the languages rooted in Karnataka. They may converse with their children in their ancestral tongue, but they are likely to encourage their children to learn the local languages, adopt a local-like life and their children will be on their way to becoming true citizens although may never become a true citizen for other reasons. The main reason for permanent residents falling short of becoming true citizens is that they don’t trust the land they are part of. They can’t reconcile the fact that their ancestral root is somewhere else, and deep down, they have conflicts of interest. They struggle (not in public, but within themselves) to be a true citizen of Karnataka because they may rate some other identity (caste, religion, ancestry etc) more highly than their identity as a citizen of Karnataka. They may fail to represent Karnataka when they are in other states within the Indian union or outside India. Despite this, the land values them as its own.

“ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ರೆಸಿಡೆಂಟ್” ಎಂಬ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ “ನೆಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಜನ” ಎನ್ನಬಹುದು.   ಈ ಜನರ ಪೂರ್ವಿಕರು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ, ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರೂ ಸಹ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕರ್ನಾಟಕದವರಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ನೆಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೆಲದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲೂಬಹುದು.  ಆದರೂ, ನೆಲವು ಇವರನ್ನು ನಂಬಿದರೂ ಇವರಿಗೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ತಾವು ಈಗ ಇರುವ ನೆಲದ ಋಣಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಮೇಲೆ (ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ) ವ್ಯಾಮೋಹ ಇನ್ನೂ ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಪೂರ್ವಿಕರ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಮತೆ ಇರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇವರಿಗೆ ಈಗಿರುವ ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಗಿಂತ ಆ ಬೇರೆ ಲಂಗರುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ, ಇವರು “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ” ಅಥವಾ “ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್” ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೊರಗಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಿಲುವನ್ನು ಶಕ್ತವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಇವರನ್ನು ನೆಲವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನೆಲವನ್ನು ಇವರು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ.  ಹಾಗಾದಾಗ ಇವರೂ ಸಹ “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”ರಾಗಿ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.    

Permanent Guest (the dangerous breed): He or she can be a type of metic. A metic in ancient Greece was someone who was a long-term resident of a city or a state, economically integrated, but politically and morally separated from the citizenry. Some of these people are very rich, holding influential public and private positions, and may have bought their way (through philanthropy) into societal acceptance. Some of them can be working class, who are getting wealthier and wealth has made them aloof.  Some may have “true citizen” ancestors, but through shear negligence and stupidity, they would have relinquished their identity in pursuit of short-term material wealth and patronage. A few of them can be intellectuals, who feel they are “GLOBAL CITIZENS” but in reality, they are rootless people. In ancient Greece, metics were denied citizenship of the state but in modern Karnataka, these permanent guests of Karnataka assert themselves because they are entitled to citizenship rights as Indians. Permanent guests don’t want to see themselves as loyal to the political and cultural cause of the state they live in. They are happy to drink the water from the rivers flowing in this land. They breath the air here.  But, having lived in Karnataka for many years (decades), a permanent guest never learns to speak or transact in one of the local languages. Permanent guests earn their living in Karnataka, but they do not enjoy any trust with true citizens. They may (or may not) pay taxes in Karnataka and always feel entitled to “their kind of life” anywhere they go within or outside Karnataka. They have business-like concern for Karnataka’s welfare. While most of them stay disconnected from the society they live in, some of them even abuse “true citizens” when the true citizens do not know Hindi, English or any other non-Karnataka language. Extremely rich permanent guests reside in gated-communities in urban areas, i.e., in high rise apartments usually built on lake beds,  or in artificially accumulated colonies of people of similar external origins, or in grand villas built on farm land in city outskirts. Such permanent guests are completely secluded from their societies, living in their own bubble.  The children of privileged permanent guests go to private schools (teaching English and Hindi), which blatantly ignore state value systems. If permanent guests are poor, they work hard when they can, but do not develop any emotional links with the land that has given them jobs. Hence, permanent guests simply use the land they live in.  They never trust the land, and the land will make a mistake if it trusts them. 

“ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಗೆಸ್ಟ್” ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜನರನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ “ನೆಲ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಜನ” ಎನ್ನಬಹುದು. ಇವರದು ಬಹಳ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಗುಂಪು.   ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ (ಕ್ರಿ. ಪೂ. ೫ ನೇ ಶತಮಾನ) “ಮೆಟಿಕ್” ಎಂಬ ವರ್ಗದ ಜನರಿದ್ದರಂತೆ.  ಮೆಟಿಕ್ ಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದುಗೂಡಿದ್ದರೂ, ರಾಜಕೀಯ-ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಬಲದಿಂದಲೇ, ತಮ್ಮ ದಾನ-ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ತಾವಿರುವ ನೆಲಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ಖರೀದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದವರೂ ಇರಬಹುದು. ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಗುಳೆ ಬಂದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಉತ್ತಮಗೊಂಡಷ್ಟೂ ನೆಲದಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಮೆಟಿಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ವೈಚಾರಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು “ವಿಶ್ವ ಮಾನವ”ರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೇರಿಲ್ಲದ ಜನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು “ನೆಲ ನಂಬುವ ಜನ”ರ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರಬಹುದು.  ಆದರೆ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಓಲೈಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೆಲ ನಂಬುಗೆಯನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಸಮಾಜದ ಮೆಟಿಕ್ ಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಮುದಾಯ ಪೌರತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಭಾರತೀಯತೆಯನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಈ ಜನ ಕರ್ನಾಟಕದ ಉಪ್ಪು ತಿಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತ ಕಾಯದೇ ಹೋಗುವ ಜನ.  ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಯದೆ ಕೇವಲ ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕರ್ನಾಟಕೇತರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೂ “ನೆಲ ನಂಬುಗೆ”ಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.  ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಾಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿ ತಾವು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು, ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಉಳ್ಳವರು.   ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲವನ್ನು ವ್ಯವಹಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಶಕ್ತರು. ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಜನ ಹಣವಂತರಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗಗನಚುಂಬಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಸಂಕೀರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪಟ್ಟಣಗಳ ಹೊರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ನಾಡಿನವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ತಮ್ಮದೇ ಕಾಲೋನಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೇಸಾಯದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜನರ ಮಕ್ಕಳು ನೆಲದಿಂದ ದೂರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.  ಬಡವರಾದರೆ, ಮೈ ಮುರಿದು ದುಡಿಯುತ್ತಾರಾದರೂ ಅವರ ದುಡಿಮೆಗೆ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟ ನೆಲಕ್ಕಿಂತ ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ನೆಲವನ್ನು, ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಈ ಜನ ನೆಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ನೆಲವು ಇವರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೂ ಇವರಿಗೆ ನೆಲದರಿವು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ (ಬಳಸು ಎಂಬ ಪದದ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ).  ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಗೆ ಇವರೂ ಸಹ ಅರ್ಹರಲ್ಲ.           

Tourist or Temporary Visitor (the Welcome category): United Nations defines tourism as a social, cultural and economic phenomenon which entails the movement of people to countries or places outside their usual environment for personal or business/professional purposes. These people are called visitors and tourism has to do with their activities. A visitor (domestic, international, inbound or outbound) is classified as a tourist (or visitor), if his/her trip includes a few days stay, or a stay for a single day in a non-native place. A temporary visitor is a traveller taking a trip to a destination outside his/her usual environment, for less than a year, for a legitimate purpose (business, leisure or other personal purpose) other than to be employed by a resident entity in the state or place visited. The same rules apply in Karnataka. Anybody visiting Karnataka from any other state within India or any other foreign destination is treated as a tourist as long as they satisfy the above conditions. They enjoy security expected of a tourist (included in their travel insurance) and they will be treated with utmost respect and provided services in English (for leisure only).  Any misadventure by tourists in the land they are visiting is completely their responsibility and they will be liable in a court of law. Minor misdemeanours by tourists will be tolerated (in good faith) by the state, its true citizens and permanent residents. 

ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಷನ್ಸ್ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವಂತೆ “ಪ್ರವಾಸಿ” ಅಥವಾ “ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿ” ಎಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರುವಂಥವನ(ಳ)ಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೋ, ಮನೋಲ್ಲಾಸಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುವ ಇವರು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ, ಮತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲ ಈ ಹೊಸ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಂಥವರು.  ಈ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಪ್ರವಾಸೀ ವಿಮೆ ಕೊಡುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನೆಲವನ್ನು ನಂಬುವ ಜನರೂ (ಟ್ರೂ ಸಿಟಿಝೆನ್ಸ್) ಸಹ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಸಹಕಾರ ಕೊಡಬೇಕು.  ಅವರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಒದಗಿಸಬಹುದು.  ಆದರೆ, ಈ ಅತಿಥಿಗಳು ತಾವು ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಯಾವುದೇ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಅವರೇ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ನೆಲದ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಾರೆ.  ತಿಳಿಯದೇ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಮಾದಗಳನ್ನು ನೆಲವು ಮನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಅಂತಹ  ನೆಲವು ಮಾತ್ರ ನಂಬುಗೆಯ ಜನರನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಸಾಧ್ಯ. 

Fleeting visitor: A person who usually is in any Karnataka airport (duty-free zone) or in international sea waters in the vicinity of Coastal Karnataka. They are not associated with the citizenry in anyway.  International laws and treaties govern their existence.  However, fleeting visitors are still expected to maintain the dignity of the land they are watching or waving at from a distance.   

ಕ್ಷಣಿಕ ಇಣುಕುವ ಈ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಒಳಗೋ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲೋ ನಿಂತುಕೊಂಡು ನೆಲವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವಂಥವರು.  ಇವರಿಗೆ ನೆಲದ ನಂಬುಗೆಯ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ಇವರೂ ಸಹ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನೆಲವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಗೌರವ ದೃಷ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. 

The Fetish for Giant Statues in Modern Indian Politics

A thousand years ago (in 980 CE), an acclaimed sculptor oversaw the making of a big monolithic statue of Mahaaveera, a Jaina Teerthankara. The 57 foot tall statue has continued to serve its purpose for all these centuries and today it is still sanding strong in Shravanabelagola, Karnataka. Around 500 years ago (in 1528 CE), Emperor Krishnadevaraya of the Vijayanagara Kingdom commissioned the sculpting of a big monolithic statue of Ugra Narasimha, a Hindu deity in Hampi, Karnataka. The statue of Ugra Narasimha (~21 feet in height) was vandalized many times by tyrants but it is still there standing bright amidst Hampi ruins. A giant Buddha statue in Leshan, China (carved in 8th century CE) is still there. The giant statues of Buddha in Bamiyan (7th century CE) that were carved into the natural hill cliffs in Afghanistan were lost under tragic circumstances.

Today in India, central and many state governments are spending millions on tall statues of historical figures. For instance, the central government wants to build a 182 m tall iron statue of Vallabha Bhai Patel, at an estimated total cost of nearly $550 million (Rs 3000 crores). The Maharashtra state government intends to build a 210 m tall gigantic statue of Shivaji spending $280 million (Rs 1200 crores). Now, Andhra Pradesh and Telangana state governments are competing to build two statues of B R Ambedkar (both >100 feet tall). All of these governments are also in a race to outdo one another in misusing people’s money. There are some NGOs and some private consortia that are funding the building of giant statues of religious or spiritual symbolism. Their intentions are also suspect. India is not the only country that is obsessed with Gigantism in statue building.  An internet search will give you a list of at least 50 other statues of such gigantic proportions from all over the world.  It is easy not to overlook that most of these statues have been commissioned and built over the last 15 years. Many countries are in the process of erecting some new statues of incredible size and proportions.

tall statues of the world

Our current political leaders have no idea of what statues can and can’t do. Indian politicians (by and large) do not understand the value of public money anyway. They certainly do not understand the value of visionaries like B R Ambedkar. Sculpting of a Gommateshwara in 10th century CE in hard granite is not the same as casting gigantic pieces of modern metallic or concrete “junk” in 21st century. We cannot compare the artistic grandeur of Ugra Narasimha to modern construction of concrete statues in many places all over the world. There is nothing great about building any big statue that has no aesthetic or technical appeal (be it of Gods or of mere mortals). Building statues is not a challenge with today’s technology and mechanical support but building statues incurs costs without benefits. By entering the rat race of building the tallest statues in the world, India does not suddenly start respecting and practicing the values espoused by its heroes.

Indian politicians are not paying any attention to ancient monuments that are decaying due to decades of neglect.  All they want is to misuse public money to erect some XYZ statue, so that, they get to unveil a piece of tiny slab inscribed with their names on the day of statue inauguration. They don’t realise that building such statues may take many years and the people who started the project will not be in office and may have died, and costs sky rocket by the time the ill-conceived monster comes to life. The fetish for these useless modern colossi is hard to explain. Justifications including the sultry notion of national integration, or the sundry notion of local pride are a façade. These living politicians have no achievements of their own to commission their own statues and sadly, the dead are revived and hung to dry in the open again. Perhaps it is not feasible in a democracy like India to erect your own statue. Some kings, queens and some dictators used to do that in the past. I hope these politicians realise that their names on the parapet are even less durable than these statues themselves.  Indians do not value such statues anyway. The poor state of hundreds of human sized Ambedkar statues (with not-so-shining suits and boots) and thousands of Mahatma Gandhi statues (with broken glasses and shabby walking stick) in the streets and corners all over India serve a grim reminder. It is a different matter as to what concern we have for the modern day Ambedkars. Mahatma Gandhis are extinct anyway.

The Roman colossus of Nero began as Nero, became some other Sun God at some point, and then the statue’s head was replaced to convert him into some other emperor. The same is also true for many temples and monuments, which evolve and become something else through generations. But, some monuments survive and gigantic statues rarely survive. Those that survive and remain endearing to the public are often aesthetically, spiritually, and sometimes technically awe-inspiring. Those that survive are not the “me too” types. We should not forget that the Colossus of Nero probably did not help Nero glorify his legacy, and his statue did not even survive the fall of the Roman empire.

PS: Some of you might be thinking of Ozymandias by P B Shelley (1792-1822).


Not Just Another Weblog